۱۱۱۰۹.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله :سوگند به آن كه جان محمّد در دست اوست ، هر آينه، بنده لقمه حرام به شكم خود مى فرستد و تا چهل روز ، هيچ عملى از او پذيرفته نمى شود . هر بنده اى كه گوشتش از حرام و رِبا برويد ، آتش به او سزاوارتر است .

۱۱۱۱۰.امام باقر ـ به نقل از پدرانش عليهم السلامـ : اهل صُفّه ميهمان پيامبر خدا بودند . آنان ، خانواده و اموال خود را ترك گفته، به مدينه هجرت كرده بودند . پيامبر خدا ، اين افراد را ـ كه شمارشان به چهارصد مرد مى رسيد ـ در صُفّه ^۱ مسجد ، اسكان داد و هر صبح و شام، به آنان سر مى زد و سلام و احوالپرسى مى كرد . روزى ، نزد ايشان رفت . ديد يكى كفش خود را مى دوزد ، ديگرى جامه اش را وصله مى زند ، و سومى مشغول شپش زدايى از خود است . پيامبر خدا ، روزى ده سير خرما به آنها مى داد .
مردى از ميانشان برخاست و گفت : اى پيامبر خدا! از بس كه خرما به ما دادى ، معده هايمان سوخت!
پيامبر خدا فرمود : «اگر مى توانستم دنيا را خوراك شما كنم ، البتّه اين كار را مى كردم ؛ امّا كسانى از شما كه بعد از من زنده بمانند ، در چاشت و شامشان، با قَدَحْ غذا خواهند خورد ، صبحْ يك پيراهن خواهند پوشيد و شبْ يكى ، و خانه هايتان را مانند كعبه ، تزيين خواهيد كرد» .
مردى برخاست و گفت : اى پيامبر خدا! ما سخت مشتاق چنان زمانى هستيم . كِى مى رسد؟
پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود : «اين زمان براى شما ، بهتر از آن زمان است . شما اگر شكم هايتان را از حلال پُر كنيد ، به زودى از حرام نيز پُر خواهيد كرد» .

۱۱۱۰۹.رسول اللّه صلى الله عليه و آله :وَالَّذي نَفسُ مُحَمَّدٍ بِيَدِهِ ! إنَّ العَبدَ لَيَقذِفُ اللُّقمَةَ الحَرامَ فِي جَوفِهِ ما يُتَقَبَّلُ مِنُه عَمَلٌ أربَعينَ يَوما ، وأيُّما عَبدٍ نَبَتَ لَحمُهُ مِنَ السُّحتِ ^۱ وَالرِّبا فَالنّارُ أولى بِهِ. ^۲

۱۱۱۱۰.الإمام الباقر عن آبائه عليهم السلام :إنَّ رَسولَ اللّه ِ صلى الله عليه و آله كانَ يَأتي أهلَ الصُّفَّةِ ، وكانوا ضِيفانَ ^۳ رَسولِ اللّه ِ صلى الله عليه و آله ؛ كانوا هاجَروا مِن أهاليهِم وأموالِهِم إلَى المَدينَةِ ، فَأَسكَنَهُم رَسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله صُفَّةَ ^۴ المَسجِدِ ، وهُم أربَعُمِئَةِ رَجُلٍ ، كانَ يُسَلِّمُ عَلَيهِم بِالغَداةِ وَالعَشِيِّ ، فَأَتاهمُ ذاتَ يَومٍ فَمِنهُم مَن يَخصِفُ نَعلَهُ ، ومِنهُم مَن يَرقَعُ ثَوبَهُ ، ومِنهُم مَن يَتَفَلّى ، وكانَ رَسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله يَرزُقُهُم مُدّا مُدّا مِن تَمرٍ فِي كُلِّ يَومٍ.
فَقامَ رَجُلٌ مِنهُم فَقالَ : يا رَسولَ اللّه ِ ، التَّمرُ الَّذي تَرزُقُنا قَد أحرَقَ بُطونَنا!
فَقالَ رَسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله : أما إنّي لَوِ استَطَعتُ أن اُطعِمَكُمُ الدُّنيا لَأَطعَمتُكُم ، ولكِن مَن عاشَ مِنكُم بَعدي فَسَيُغدى عَلَيهِ بِالجِفانِ ^۵ ويُراحُ عَلَيهِ بِالجِفانِ ، ويَغدو أحَدُكُم في قَميصَةٍ ^۶ ويَروحُ فِي اُخرى ، وتُنَجِّدونَ ^۷ بُيوتَكُم كَما تُنَجَّدُ الكَعبَةُ.
فَقامَ رَجُلٌ فَقالَ : يا رَسولَ اللّه ِ ، إنّا عَلى ذلِكَ الزَّمانِ بِالأَشواقِ فَمَتى هُوَ؟
قالَ صلى الله عليه و آله : زَمانُكُم هذا خَيرٌ مِن ذلِكَ الزَّمانِ ، إنَّكُم إن مَلَأتُم بُطونَكُم مِنَ الحَلالِ ، توشِكونَ أن تَملَؤوها مِنَ الحَرامِ. ^۸