1.متن عربى منتخب مؤلف ، چنين است «يطيب بذلك أنفسهم فسمّى الطبيب لذلك». مؤلّف در پاورقى با نظر به اين عبارت ، به نقل از علاّمه مجلسى چنين آورده است: مقصود آن نيست كه واژه طبيب از ريشه «طيب» مشتق شده است ؛ چرا كه يكى از اين دو واژه ، يعنى واژه طبيب ، از ريشه مضاعف و ديگرى از ريشه معتلّ است؛ بلكه مقصود آن است كه ناموَر شدن طبيب به اين نام ، نه به دليل درمان بيمارى هاى جسم است ، بلكه بدان علّت است كه دل را از انديشه و اندوه ، درمان مى كند و خوش و خرسند مى سازد. در برخى نسخه ها هم به جاى «يطيّب» ، «يطبّب» آمده است. ريشه «طبّ» به معناى وفق و مدارا در كار و لطف ورزيدن است و طبيب را از آن روى طبيب ناميده اند كه با مدارا و با تدبير لطيف خود ، اندوه را از دل مى گيرد؛ امّا شفاى بدن به طبيب تعلّق ندارد (بحارالأنوار ، ج ۶۲ ، ص ۶۲ ، با تغييرى اندك. همچنين ، ر . ك: مرآة العقول ، ج ۲۵ ، ص ۱۹۹) .

1.الشعراء : ۸۰ .

2.الطبّ النبويّ لابن قيّم ، ص ۱۷ .

3.علل الشرائع ، ص ۵۲۵ ، ح ۱ عن أحمد بن أبي عبد اللّه البرقي بإسناده ، الاعتقادات ، ص۱۱۶ ، الكافي ، ج ۸ ، ص ۸۸ ، ح ۵۲ ، تنبيه الخواطر ، ج ۲ ، ص ۱۳۶ كلاهما عن زياد بن أبي الحلال نحوه ، بحار الأنوار ، ج ۶۲ ، ص ۶۲ ، ح ۱ و۲ .