1.علاّمه مجلسى مى گويد : در بيشتر نسخه ها، «سعة الجنب (فراخى پهلو) » آمده است و مقصود از فراخى سينه، يا گشاده رويى و گشاده خويى است و يا اين تعبير، كنايه از شادى و شادمانى است، آن گونه كه در برابر، تنگى سينه، كنايه از اندوه و انديشناكى است ؛ چرا كه فراوانى اندوه و انديشه، موادّ سوداوى اى را ايجاد مى كند كه خود، به وجود آورنده جذام اند . در برخى از نسخه ها نيز «سعة الجيب (گشادگى گريبان)» آمده و اين نيز داراى وجهى است ؛ چرا كه با وجود فراخى گريبان، بخارهايى كه در بدن است، امكان خارج شدن مى يابند و در بدن ، حبس نمى شوند تا خَلط هاى بد را پديد آورند. در برخى از نسخه ها نيز «سعة الجبين (فراخى پيشانى) » آمده و اين نيز به معناى حقيقى و معناى مجازى محتمل است. مقصود از «مويى كه در بينى مى رويد» در اين متن، يا فراوانى خود به خودى موها و يا فراوانى حاصل از نچيدن آنهاست ؛ چونان كه روايت شده كه چيدن اين موها ، سبب جذام مى شود ، زيرا به كمك موهاى بينى، مواد سوداوى از بدن بيرون مى روند ، در حالى كه با چيدن اين موها، خروج اين مواد از بدن، كاهش مى يابد. از همين روى است كه غالباً جذام از بينى آغاز مى شود.

1.المعجم الأوسط ، ج ۱ ، ص ۲۰۹ ، ح ۶۷۲ ، مسند أبي يعلى ، ج ۴ ، ص ۲۴۷ ، ح ۴۳۵۱ كلاهما عن عائشة ، كنز العمّال، ج ۱۰، ص ۵۵ ، ح ۲۸۳۳۵ .

2.الكافي ، ج ۶ ، ص ۴۷۹ ، ح ۸ عن عليّ القمّي ، طبّ الأئمّة لابني بسطام ، ص ۱۰۵ عن إسحاق بن عمّار نحوه ، بحار الأنوار ، ج ۶۲ ، ص ۲۱۲ ، ح ۸ .

3.كتاب من لا يحضره الفقيه ، ج ۱ ، ص ۱۲۹ ، ح ۳۲۷ ، مكارم الأخلاق ، ج ۱ ، ص ۱۶۴ ، ح ۴۶۰ عن الإمام الصادق عليه السلام عنه صلى الله عليه و آله ، الجعفريّات ، ص ۱۵۶ عن الإمام الصادق عن آبائه عليهم السلام عنه صلى الله عليه و آله ، دعائم الإسلام ، ج ۱ ، ص ۱۲۵ ، بحار الأنوار ، ج ۷۶ ، ص ۸۳ ، ح ۱.

4.تاريخ أصبهان ، ج ۱ ، ص ۲۶۲ ، ح ۴۳۰ ، كنز العمّال ، ج ۶ ، ص ۶۶۰ ، ح ۱۷۲۶۷ نقلاً عن ابن عساكر.