1.سودا ، يكى از اخلاط چهارگانه است كه به عقيده قدما جسم انسان بر پايه آنها استوار شده و صلاح و فساد بدن نيز به آنها بستگى داشت.

2.در بحار الأنوار ، عبارت چنين آمده است : «هر كس مى خواهد سودا را بسوزاند . . . و مدوامت بر نوره كشيدن كند» .

3.گفتنى است در بحار الأنوار و برخى از نسخ طبّ الإمام الرضا عليه السلام ، به جاى «الأمليسى (مَلَس) » ، عبارت «المزّ» آمده و انار مزّ ، انارى است كه طعمى ميان ترش و شيرين داشته باشد. علاّمه مجلسى ، در توضيح اين بخش از روايت مى گويد: در قاموس آمده است: «امليس ، بيابانى است كه در آن ، كشت صورت نگيرد . انار امليسى ، گويا به چنان جايى منسوب است» ، امّا از ديدگاه ما ، آنچه شناخته شده ، «مَلَس» است و آن ، به معناى انار بى دانه است (بحار الأنوار : ج ۶۲ ص ۱۲۳).

1.طبّ الأئمّة لابني بسطام ، ص ۵۹ ، بحار الأنوار ، ج ۶۲ ، ص ۱۲۳ ، ح ۵۲ .

2.طبّ الإمام الرضا عليه السلام ، ص ۴۲ ، بحار الأنوار ، ج ۶۲ ، ص ۳۲۵ وفيه «ومداومة النورة».

3.الكافي ، ج ۶ ، ص ۳۴۴ ، ح ۱ ، المحاسن ، ج ۲ ، ص ۳۰۹ ، ح ۲۰۲۸ وليس فيه «الطري» وكلاهما عن محمّد بن عبد اللّه ، مكارم الأخلاق ، ج ۱ ، ص ۳۹۷ ، ح ۱۳۴۸ وفيه «كلوا الباقِلّى فإنّه يمخّخ ...» ، بحار الأنوار ، ج ۶۶ ، ص ۲۶۶ ، ح ۳ .

4.في بحار الأنوار وبعض نسخ المصدر : «المُزّ» بدل «الإمليسي» . والمُزّ من الرمّان ما كان طعمُه بين حموضة وحلاوة (انظر لسان العرب ، ج ۵ ، ص ۴۰۹) . قال العلاّمة المجلسي قدس سره : قال في القاموس : الإمليس ـ وبهاءٍ ـ : الفلاة ليس بها نبات ، والرمّان الأمليسي كأنّه منسوب إليه ، انتهى. والمعروف عندنا المَلَس ـ بالتحريك ـ وهو ما لا عَجَم [ أي نواة ] له (بحار الأنوار ، ج ۶۶ ، ص ۱۲۳).

5.طبّ الإمام الرضا عليه السلام ، ص ۶۱ ، بحار الأنوار ، ج ۶۲ ، ص ۳۲۰.