۷۰۸.امام صادق عليه السلام :بِهْ ، معده را گشايش مى دهد ، ۱ دل را استحكام مى بخشد ؛ و خداوند ، هيچ پيامبرى را برنينگيخته ، مگر آن كه بِهْ نيز خورده است .
ه ـ خربزه
۷۰۹.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله :بر شما باد خوردن خربزه ؛ چرا كه در آن ، ده ويژگى است : غذاست ، آب است ، شستشو دهنده است ، خوش بو كننده است ، ۲ مثانه را مى شويد ، شكم را مى شويد ، آب كمر را فراوان مى سازد ، بر نيروى همبسترى مى افزايد ، سردى مزاج را از ميان مى بَرَد ، و پوست را تميز مى كند .
و ـ باقلا
۷۱۰.امام صادق عليه السلام :باقلا را با پوستش بخوريد ؛ چرا كه معده را پاك مى كند .
ز ـ حَزا
۷۱۱.امام صادق عليه السلام :حزا ۳ به همراه آب سرد ، براى معده سودمند است .
1.مجلسى در ذيل اين حديث گفته است: در بيشتر نسخه ها همين عبارت «يفرج المعدة» آمده است، امّا اين تعبير داراى معنايى كه با اين موضع سازگار باشد نيست، مگر آن كه گفته شود «يفرج» [از ريشه فرج ]به معناى شكافتن و گشودن است و خود كنايه از وسعت دادن به معده و به وجود آمدن اشتها به غذاست. در برخى از نسخه ها نيز «يصوح» آمده كه به معناى «خشك مى كند» است. در برخى ديگر هم «نضوح» [يعنى پاك كننده] آمده كه از ساير ضبط ها معناى روشن ترى دارد .
2.در متن حديث ، «اُشنان» آمده و آن ، نام گياهى است كه به عنوان مادّه كمكى در شست و شو از آن استفاده مى شده است. اين واژه ، اساساً پارسى است كه به زبان عربى درآمده و شكل و تلفظ پيشين خود را نيز حفظ كرده است. م.
3.حزا ، گياهى است شبيه كرفس ، ولى با برگ هايى پهن تر . در فارسى آن را «دينارويه» مى گويند. بويى تلخ دارد و داراى دو نوع صحرايى و باغى است. نوع صحرايى را به شيرازى «برگ كازرونى» و نوع باغى را «آهودوستك» مى نامند (لغت نامه دهخدا : ج ۶ ص ۸۹۰۵) . م .
