۵۳۴.كمال الدينـ به نقل از نسيم ، بانوى خدمتگزار امام عسكرى عليه السلام: يك شب پس از ميلاد صاحب الزمان عليه السلام ، هنگامى كه در حضور وى (امام زمان) رسيدم و نزد او عطسه اى كردم ، به من فرمود : «خدايت رحمت كناد!» .
از اين دعا ، شادمان شدم . پس به من فرمود : «آيا به تو درباره عطسه ، مژده اى ندهم؟» .
گفتم : چرا ، سرورم .
فرمود : «آن [به معناى] در امان بودن از مرگ تا سه روز است» .
۵۳۵.الكافىـ از احمد بن محمّد ، از يكى از دوستانش نقل شده كه وى نيز از مردى از اهل سنّت روايت كرده است: با ابوعبد اللّه (امام صادق عليه السلام ) همنشينى داشتم ؛ و به خداوند سوگند ، مجلسى پُر بارتر از نشستِ با او نديدم .
روزى به من گفت : «عطسه از كجا بيرون مى آيد؟» .
گفتم : از بينى .
گفت : «نادرست گفتى» .
پرسيدم : فدايت شوم! از كجا بيرون مى آيد؟
گفت : «از همه بدن ، آن سان كه نطفه از همه بدن ، سرچشمه مى گيرد و از آلت ، بيرون مى زند» .
سپس فرمود : «آيا نمى بينى كه انسان چون عطسه مى كند همه اندام هايش تكان مى خورد؟ كسى كه عطسه كند ، تا هفت روز از مرگ ، در امان است» .
