277
دانشنامه احاديث پزشكي - جلد اوّل

۲ / ۱۴

آنچه از كژدهانى ايمنى مى دهد

۴۲۳.مكارم الأخلاق:درباره پيامبر خدا ، چنين روايت شده كه داروى هضم كننده ۱ و آويشن و سياه دانه خواست. چون موادّ سفيده دار ۲ يا غذايى كه سنگين بود ، مى خورد اين موارد را با هم آسياب كرده ، آرد آن را با نمكِ نيم كوفته همراه مى كرد و غذاى خويش را بدان آغاز مى كرد و مى فرمود: «چون اين دارو را بخورم ، باكى از اين ندارم كه چه چيزى خورده باشم».
او مى فرمود: «همين دارو معده را تقويت مى كند ، بلغم را از ميان برمى دارد و مايه ايمنى از كژى دهان است».

ر.ك: ج۱ ، ص۶۱۱ (آنچه پيش از آميزش، بايسته است/انتخاب زمان مناسب).

۲ / ۱۵

آنچه براى درمان وحشت ، سودمند است

۴۲۴.طبّ الأئمّة عليهم السلامـ به نقل از محمّد بن مسكان حلبى: امام صادق عليه السلام ، در پاسخ يكى از دوستدارانش كه گفته بود: اى پسر پيامبر خدا! من دخترى دارم و پيوسته ، نگران و بيدارْ خواب اويم و او ، شب و روز ، در بسيارى از اوقات ، آشفته خاطر است. اگر مصلحت مى دانى ، براى او از خداوند ، عافيت مسئلت فرما ، براى آن دختر ، دعا كرد و سپس فرمود: «به او بگو رگزنى كند؛ چرا كه از اين كار ، سود خواهد برد».

1.در متن عربى واژه «هاضوم» آمده وعلاّمه مجلسى ، در شرح آن آورده است: «هاضوم ، همان است كه در [ پارسى ]بدان گوارش [ دهنده] گويند؛ چرا كه غذا را هضم مى كند. در قاموس آمده است: هاضوم ، هر دارويى است كه موجبِ هضم غذا شود. گويا در اين جا مقصود از هاضوم ، نانخواه است» .

2.علاّمه مجلسى مى گويد: «مقصود از سفيدى ، لبنيات است. شايد هم مقصود از آن سفيده تخم مرغ باشد؛ امّا احتمال نخست ، آشكارتر است» .


دانشنامه احاديث پزشكي - جلد اوّل
276

۲ / ۱۴

ما يُؤمِنُ مِنَ اللَّقوَةِ

۴۲۳.مكارم الأخلاق :رُوِيَ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه و آله أنَّهُ دَعا بِالهاضومِ وَالسَّعتَرِ وَالحَبَّةِ السَّوداءِ ، فَكانَ يَستَفُّهُ إذا أكَلَ البَياضَ وطَعاماً لَهُ غائِلَةٌ ، وكانَ يَجعَلُهُ مَعَ المِلحِ الجَريشِ ويَفتَتِحُ بِهِ الطَّعامَ ، ويَقولُ : ما اُبالي إذا تَغادَيتُهُ ما أكَلتُ مِن شَيءٍ .
وكانَ يَقولُ : يُقَوِّي المَعِدَةَ ، ويَقطَعُ البَلغَمَ ، وهُوَ أمانٌ مِنَ اللَّقوَةِ . ۱

راجع : ج۱ ، ص ۶۱۰ (ما ينبغي قبل الجماع / اختيار الأوقات الصالحة).

۲ / ۱۵

ما يَنفَعُ لِلفَزَعِ

۴۲۴.طبّ الأئمّة عن محمّد بن مُسكان الحلبيّ :قال أبو عَبدِ اللّه عليه السلام لِرَجُلٍ مِن أولِيائِهِ وقَد سَأَلَهُ الرَّجُلُ ، فَقالَ : يَابنَ رَسولِ اللّهِ ، إنَّ لي بِنتاً وأنَا أرِقُّ لَها واُشفِقُ عَلَيها ، وإنَّها تَفزَعُ كَثيراً لَيلاً ونَهاراً ، فَإِن رَأَيتَ أن تَدعُوَ اللّهَ لَها بِالعافِيَةِ .
قالَ : فَدَعا لَها ، ثُمَّ قالَ : مُرها بِالفَصدِ ؛ فَإِنَّها تَنتَفِعُ بِذلِكَ . ۲

1.مكارم الأخلاق ، ج ۱ ، ص ۴۰۷ ، ح ۱۳۸۱ ، بحار الأنوار ، ج ۶۶ ، ص ۲۴۴ ، ح ۳ .

2.طبّ الأئمّة لابني بسطام ، ص ۱۰۸ ، بحار الأنوار ، ج ۷۶ ، ص ۱۹۰ ، ح ۱۹ .

  • نام منبع :
    دانشنامه احاديث پزشكي - جلد اوّل
    سایر پدیدآورندگان :
    مرتضي خوش نصيب، محمّد تقي سبحاني نيا، رسول افقي، احمد سعادت فر، حسين صابري
    تعداد جلد :
    2
    ناشر :
    انتشارات دارالحدیث
    محل نشر :
    قم
    تاریخ انتشار :
    02/01/1383
    نوبت چاپ :
    اول
تعداد بازدید : 9476
صفحه از 712
پرینت  ارسال به