۱۳۰۸.المحاسنـ به نقل از مِسمَع بن عبد الملك: به امام صادق عليه السلام گفتم : من گاه ، احساس بدگوارى مى كنم .
فرمود : «آيا نام خدا مى برى؟» .
گفتم : بسم اللّه هم گفته ام !
فرمود : «شايد غذاهاى گوناگون مى خورى؟» .
گفتم : آرى .
فرمود : «براى هر گونه ، بسم اللّه مى گويى؟» .
گفتم : نه .
فرمود : «از همين جاست كه به بدگوارى ، گرفتار مى شوى» .
۱۳۰۹.الكافىـ به نقل از مِسمَع: نزد امام صادق عليه السلام ، از اين كه پس از خوردن غذا از آن آزار مى بينم ، اظهار ناراحتى كردم .
فرمود : «بسم اللّه نمى گويى؟».
گفتم : بسم اللّه هم مى گويم ؛ امّا غذا مرا آزار مى دهد!
فرمود : «آيا هنگامى كه با سخن گفتن ، رشته آن بسم اللّهِ پيشين را مى گسلى و سپس ديگر بار به غذا ادامه مى دهى ، دوباره نام خدا را مى برى؟» .
گفتم : نه .
فرمود : «از همين جاست كه غذا به تو زيان مى رساند . زنهار كه اگر به گاهِ ادامه دادن به غذا ، [ديگر بار] نام خدا را مى بردى ، غذا تو را زيان نمى رسانْد» .
۱۳۱۰.امام على عليه السلام :هر كس كه مى خواهد غذايى او را آزار ندهد ، تا گرسنه نشده ، چيزى نخورَد و آن گاه هم كه خواست بخورد ، بگويد : «بسم اللّه و باللّه » .
بيان
چنان كه در حديث اخير اشاره شد ، مقصود از احاديثى كه مى گويند «گفتن نام خدا در آغاز غذا خوردن ، انسان را از زيان آن غذا حفظ مى كند» ، آن است كه ياد خدا ، در كنار مراعات آداب بهداشتى مربوط به غذا خوردن ، استمداد از درگاه اوست تا انسان را از آثار بد احتمالىِ غذا مصون بدارد .
