۱۳۰۴.امام على عليه السلامـ در سفارش هاى خود به كُميل: به گاه غذا خوردن ، از آن كسى نام ببَر كه با وجود نام او ، ديگر هيچ دردى زيان نمى رساند و نامش ، شفاى همه بيمارى ها و ناتن درستى هاست .
۱۳۰۵.امام على عليه السلامـ خطاب به فرزند خويش امام حسن عليه السلام: فرزندم ! هيچ لقمه سرد و گرمى را مخور و هيچ جرعه كم و زيادى را منوش ، مگر آن كه پيش از خوردن و نوشيدن بگويى :
«خداوندا ! من در خوردن و نوشيدن خويش ، سلامت از درد و رنج آن و توان يابى با آن براى : انجام دادن طاعت ، ياد آوردن و سپاس گزارى تو ، تا زمانى كه اين خورده و نوشيده را در بدنم باقى مى گذارى ، مى خواهم و نيز [مى خواهم كه] با نيرويى كه از اين به من مى دهى ، مرا به پرستش خويش برانگيزى و نيكو پرهيز كردن از نافرمانى ات را به من الهام فرمايى» .
اگر اين كار را كردى ، از درد و رنج و از گزندهاى احتمالى آن ، در امان مى مانى .
۱۳۰۶.امام صادق عليه السلام :امير مؤمنان عليه السلام فرمود : «براى كسى كه بر غذاى خود نام خدا ببرد ، ضمانت مى كنم كه از آن غذا ، به هيچ درد و رنجى گرفتار نمى شود» .
ابن كَوّاء ـ كه اين را شنيد ـ پرسيد : اى امير مؤمنان ! من ديروز غذايى خوردم و نام خدا را نيز به گاه خوردن آن بردم ؛ امّا آن مرا آزار داد !
فرمود : «اى نادان ! شايد كه چند گونه غذا خورده اى ، و بر برخى گونه ها نام خدا برده و بر برخى ديگر نام خدا نبرده اى» .
۱۳۰۷.امام صادق عليه السلامـ به نقل از پدرانش عليهم السلام: امير مؤمنان عليه السلام فرمود : «هيچ گاه به بدگوارى ، مبتلا نشده ام» .
پرسيدند : چرا؟
فرمود : «[ زيرا ] هيچ لقمه اى به سوى دهان نبرده ام ، مگر اين كه نام خدا را بر آن ، ياد كرده ام» .
