1.معناى گاوَرس در ج۱ ، ص ۴۳۷ گذشت . علاّمه مجلسى مى گويد: در بحر الجواهر آمده است: «جاورس ، معرَّب گاورس است. اين گياه در همه احوال ، از دخن ، بهتر است، هر چند از آن ، قابض تر است . سرد است در نخست و خشك در دوم. قابض و خشك كننده است. درد را تسكين مى دهد. چون در آب پخته شود و در حالتى كه همچنان گرم است بر موضع نهاده شود ، نفخ ها را مى گشايد و خون تازه توليد مى كند . اگر با شيرْ پخته شود ، زيانش كمتر است. ارزش غذايىِ كمى دارد و ديرهضم است». ابن بيطار گفته است: «نزد طبيبان ، گاورس ، يكى از دو گونه دخن است ؛ نوعى با دانه هاى ريزتر، سفت تر و خاكى رنگ كه نزد همه راويان ، همان دخن است، هر چند از ميان آنها تنها ابو حنيفه دينورى گفته است: دخن ، دو گونه است: يكى داراى رنگ روشن و دانه هاى ريزتر ، و ديگرى نوعى صاف پهلو و سنگين تر كه به هنگام جابه جايى صداى كمترى ايجاد مى كند». همو گفته است: «گاورس ، پارسى ، و دخن ، معادل عربىِ آن است». ابن ماجه گفته است: «چون با شير ، پخته و از آن ، آردى تهيّه شود و به نوشاكى بدل گردد و قدرى چربى نيز بِدان افزوده شود ، بدن را به خوبى تغذيه مى كند. آن ، از دخن ، بهتر، تغذيه كننده تر و داراى گوارشى سريع تر است و در مقايسه با آن ، طبع را كمتر محبوس مى دارد» (بحار الأنوار : ج ۶۶ ص ۵۷ ).

1.الكافي ، ج ۶ ، ص ۳۴۴ ، ح ۱ ، بحار الأنوار ، ج ۶۶ ، ص ۲۵۷ ، ح ۴.