1.اين گياه ، نام هاى بسيار زيادى دارد و ما در اين جا به بخشى از آنها اشاره مى كنيم و از لغت نامه دهخدا شرح مختصرى درباره آنها مى آوريم و براى توضيح بيشتر ، خوانندگان محترم را به نشانى هاى كتاب مذكور كه در زير خواهيم آورد ، ارجاع مى دهيم : لغت نامه مذكور ، در لغت «باذروج» آورده : گياهى معطّر [ است] و بادروج ، ريحان كوهى ، بادرنجبويه ، بارنگ ، حوك ، ريحان جبلى ، باذروق ، باذرو [ ، نام هاى ديگر آن است] . در «باذرو» آورده : همان بادرو باشد ؛ باذروج . در «باذرنجبويه» آورده : بادرنگبويه باشد ؛ بادرنجبويه (لغت نامه دهخدا : ج۳ ص۳۴۵۱) . همچنين در لغت «حوك» مى نويسد : بادروچ كه ريحان كوهى باشد ؛ بورنگ ، باذروج و آن هبق است . پادرو ، بارنگ بويه ، بادرنگ بويه . سبزى[اى ]است مثل سپرغم كه آن را بونيك گويند و نازبو نيز نامند (لغت نامه دهخدا : ج۶ ص۸۱۱۴) . در «بادرنبويه» آورده : يك قسم ريحان است كه معرَّب آن ، بادرنجبويه است . در «بادرنجبويه» هم مى نويسد : معرَّب بادرنگبويه است (لغت نامه دهخدا : ج۳ ص۳۴۱۹) . در كلمه «بادرنگبويه» آورده : گياهى است خوش بوى و از جمله رياحين و آن را بادرود و بادرونه نيز گفته اند و مُهلِك عقرب است و دافع سم و آن ، امراض سوداوى و بلغمى را نافع است (لغت نامه دهخدا : ص۳۴۲۰) . و در «بادرو» هم آورده است : ريحانى است كه آن را بادرنجبويه گويند . تره خراسانى كه ريحان كوهى نيز گويند و باذروج ، معرَّب آن است (لغت نامه دهخدا : ص۳۴۲۱) .

1.مكارم الأخلاق ، ج ۱ ، ص ۳۸۸ ، ح ۱۳۱۰ ، بحار الأنوار ، ج ۶۶ ، ص ۲۱۵ ، ح ۱۴ .

2.الباذَرُوج : بقلة معروفة يقوّي جدّاً ويقبض إلاّ أن يصادف فضلة فيسهل. والمشهور أنّه الريحان الجبلي وشبيه بالريحان البستاني ، إلاّ أنّ ورقه أعرض (بحارالأنوار ، ج ۶۶ ، ص ۲۱۳).

3.المحاسن ، ج ۲ ، ص ۳۱۹ ، ح ۲۰۷۵ عن عبداللّه العلوي عن أبيه ، مكارم الأخلاق ، ج ۱ ، ص ۳۸۸ ، ح ۱۳۱۰ ،دعائم الإسلام ، ج ۲ ، ص ۱۱۳ ، ح ۳۷۵ كلاهما عن رسول اللّه صلى الله عليه و آله نحوه ، بحار الأنوار ، ج ۶۶ ، ص ۲۱۳ ، ح ۲ .

4.مكارم الأخلاق ، ج ۱ ، ص ۳۸۷ ، ح ۱۳۰۶ ، بحار الأنوار ، ج ۶۶ ، ص ۲۱۴ ، ح ۱۳ .