۲۲۹.الفهرست، ابن نديمـ به نقل از محمّد بن سائب ـ: عبد اللّه بن حسن ، از من ، نام سَكينه دختر حسين عليه السلام را پرسيد . گفتم : اُمَيمَه است .
گفت : درست گفتى .

۲۳۰.الفائق :ـ كه خدا از او خشنود باد ـسَكينه ، وقتى كودك بود ، گريان به نزد مادرش رَباب آمد . مادرش پرسيد : تو را چه شده است ؟
گفت : دُبَيره (زنبور عسل) ، از كنارم گذشت و مرا نيش زد .
واژه «دُبَيره» با «تدبير» ، هم خانواده است و چون زنبور عسل ، در ساختن و پروردن عسل ، بسيار خوبْ تدبيرِ امور مى كند ، آن را بِدان مى نامند . ^۱

۲۳۱.تذكرة الخواصّ :سَكينه ، رفتار نيكو ، بخشندگىِ فراوان و خِرد كامل داشت . . . و از زيبايى و ادب و ظرافتِ رفتار و گفتار و سخاوت ، بهره اى فراوان داشت و اديبان و شاعران و فاضلان به خانه اش مى آمدند و او هر يك را به اندازه ، اِكرام مى كرد .

۲۳۲.الأغانىـ به نقل از مُصعَب ـ: سَكينه ، عفيف ، سليم النفس و زنى متشخّص بود ، به گونه اى كه با بزرگان قريش ، نشست و برخاست مى كرد و شاعران در خانه اش گِرد هم مى آمدند .

۲۲۹.الفهرست لابن النديم عن محمّد بن السّائب :سَأَلَني عَبدُ اللّهِ بنُ حَسَنٍ عَنِ اسمِ سُكَينَةَ ابنَةِ الحُسَينِ عليه السلام ، فَقُلتُ : اُمَيمَةُ ، فَقالَ : أصَبتَ . ^۱

۲۳۰.الفائق :سُكَينَةُ ـ رَضِيَ اللّهُ عَنها ـ جاءَت إلى اُمِّهَا الرَّبابِ ـ وهِيَ صَغيرَةٌ ـ تَبكي ، فَقالَت : ما بِكِ؟ قالَت : «مَرَّت بي دُبَيرَةٌ فَلَسَعَتني بِاُبَيرَةٍ» .
هِيَ تَصغيرُ دَبرَةَ ؛ ^۲ وهِيَ النَّحلَةُ ، سُمِّيَت بِذلِكَ لِتَدبيرِها ونيقَتِها ^۳ في عَمَلِ العَسَلِ . ^۴

۲۳۱.تذكرة الخواص :ولَها [ أي لِسُكَينَةَ ]السّيرَةُ الجَميلَةُ ، وَالكَرَمُ الوافِرُ ، وَالعَقلُ التّامُّ
وكانَت مِنَ الجَمالِ وَالأَدَبِ ، وَالظَّرفِ ^۵ وَالسَّخاءِ ، بِمَنزِلَةٍ عَظيمَةٍ ، وكانَت تَأوي إلى مَنزِلِهَا الاُدَباءُ وَالشُّعَراءُ وَالفُضَلاءُ ، فَتُجيزُهُم عَلى مِقدارِهِم . ^۶

۲۳۲.الأغاني عن مصعب :كانَت سُكَينَةُ عَفيفَةً سَليمَةً ، بَرزَةً ^۷ مِنَ النِّساءِ ، تُجالِسُ الأَجِلَّةَ مِن قُرَيشٍ ، وتَجتَمِعُ إلَيهَا الشُّعَراءُ . ^۸