۱۳۷۷.الأمالى ، شجرىـ به نقل از بِشر بن غالب اسدى ـ: همانا ابن زبير ، به حسين بن على عليه السلام رسيد و گفت: كجا مى روى؟
فرمود : «عراق» .
گفت: آنان ، كسانى هستند كه پدرت را كشتند و به برادرت نيزه زدند و مى بينم كه تو را نيز مى كشند.
فرمود: «من نيز همان را مى بينم» .
۱۳۷۸.تاريخ دمشقـ به نقل از مَعمَر ـ: شنيدم كه مردى با حسين بن على ، سخن مى گويد . شنيدم به عبد اللّه بن زبير مى فرمود: بيعت چهل هزار نفر از مردم كوفه يا عراق ، به دستم رسيده است كه برايم به طلاق و آزادى ، سوگند خورده اند [كه اگر تخلّف كردند ، زنانشان را طلاق دهند يا بردگانشان را آزاد كنند]» .
عبد اللّه بن زبير گفت: آيا به سوى مردمى مى روى كه پدرت را كشتند و برادرت را بيرون كردند؟!
۱۳۷۹.تاريخ الطبرىـ به نقل از ابو سعيد عَقيصا ، از برخى يارانش ـ: از حسين بن على عليه السلام در مكّه شنيدم كه با عبد اللّه بن زبير ، ايستاده بود . ابن زبير به او گفت : اى پسر فاطمه ! نزديك بيا .
حسين عليه السلام به او ـ كه آهسته با وى سخن مى گفت ـ ، گوش فرا داد .
آن گاه حسين عليه السلام رو به ما كرد و فرمود : «مى دانيد ابن زبير ، چه مى گويد؟» .
گفتيم: خدا ما را فدايت كند! نمى دانيم.
فرمود : «مى گويد: در اين مسجد (مسجد الحرام) بمان تا مردم را پيرامون تو گِرد آورم» .
حسين عليه السلام آن گاه فرمود : «به خدا ، اگر يك وجب بيرون از مسجد كشته شوم، بهتر از آن است كه يك وجب ، داخل آن كشته شوم. به خدا ، اگر در سوراخِ يكى از خزندگان باشم، مرا بيرون مى كشند تا كار خود را انجام دهند. به خدا ، به من ستم مى كنند، چنان كه يهوديان در روز شنبه، ستم كردند» .
