۲۹۱۹.مقتل الحسين عليه السلام ، خوارزمى :نيز منصور بن سَلَمه ، در ضمن قصيده اى بسيار زيبا ، اين ابيات را سروده است:

جانم فداى حسين ، آن روز كه دل به مرگ زدكسى كه در عمل به كام مرگ رفت ، نه با گفتار!
آن روز، روزى بود كه [مى خواستند] به تمامىبر سر و شانه اسلام ، پا بنهند [و آن را نابود سازند].
[فاطمه] بانوى ستم ديده اى كه پيامبر صلى الله عليه و آله ، پدر اوستبا چشمانى اشكبار [در پىِ فرزندش حسين] چشم در كاسه ديده مى گردانَد.
آيا ياوران خون گرمى نيستند كه براى او به خشم آيندو شمشيرهاى بَرّاق و نيزه هاى باريك را به كار برند؟!
چه بسيارند مُردگانى كه با غم و اندوه او ، مُرده اندو در مرقدى غريب و دوردست ، در بيابان ، به خاك سپرده شده اند.
خويشاوندانش ، در آن روزكه اين مصيبت ها بر وى نازل شدند، گرداگردش نبودند.

۲۹۱۹.مقتل الحسين عليه السلام للخوارزمي :ولِمَنصورِ بنِ سَلَمَةَ ـ هذا ـ مِن قَصيدَةٍ جَيِّدَةٍ جِدّا :

نَفسي فِداءُ الحُسَينِ يَومَ غَداإلَى المَنايا غُدُوَّ لا قافِل
ذلِكَ يَومٌ أنى بِكَلكَلِهِعَلى سَنامِ الإِسلامِ وَالكاهِل
مَظلومَةٌ وَالنَّبِيُّ والِدُهاتُديرُ أرجاءَ مُقلَةِ حافِل
ألا مَساعيرُ يَغضَبونَ لَهابِسَلَّةِ البيضِ وَالقَنَا الذَّابِل
كَم مَيِّتٍ مِنهُم بِغُصَّتِهِمُغتَرِبَ القَبرِ ^۱ بِالعَرا نازِل
ما أنتَجَت حَولَهُ قَرابَتُهُعِندَ مُقاساةِ يَومِهِ النّازِل ^۲