۲ ـ منزلة عيسى عليه السلام عند اللّهِ و موقفه في نفسه:

كان عليه السلام عبدا للّه و كان نبيّا (سورة مريم آية ۳۰) و كان رسولاً إلى بني إسرائيل (آل عمران آية ۴۹)، و كان واحدا من الخمسة اُولي العزم صاحب شرع و كتاب و هو الإنجيل (الأحزاب آية ۷ ، الشورى آية ۱۳ ، المائدة آية ۴۶) ، و كان سمّاه اللّه بالمسيح عيسى (آل عمران آية ۴۵) ، و كان كلمة للّه و روحا منه (النساء آية ۱۷۱)، و كان إماما (الأحزاب آية ۷)، و كان من شهداء الأعمال (النساء آية ۱۵۹ ، المائدة آية ۱۱۷) ، و كان مبشّرا برسول اللّه صلى الله عليه و آله (الصفّ آية ۶) ، و كان وجيها في الدنيا و الآخرة و من المقرّبين (آل عمران آية ۴۵) ، و كان من المصطفين (آل عمران آية ۳۳)، و كان من المجتبين ، و كان من الصالحين (الأنعام آية ۸۵ ـ ۸۷) ، و كان مباركا أينما كان ، و كان زكيّا ، و كان آية للناس و رحمة من اللّه و برّا بوالدته ، و كان مسلَّما عليه (مريم آية ۱۹ ـ ۳۳) ، و كان ممّن علّمه اللّه الكتاب و الحكمة (آل عمران آية ۴۸) .
فهذه اثنتان و عشرون خصلة من مقامات الوَلاية هي جُمَل ما وصف اللّه به هذا النبيّ المكرّم و رفع بها قدره ، و هي على قسمين : اكتسابيّة كالعبوديّة و القرب و الصلاح ، و اختصاصيّة . و قد شرحنا كلاًّ منها في الموضع المناسب له من هذا الكتاب بما نطيق فهمه ، فليرجع فيها إلى مظانّها منه .

۲ ـ منزلت عيسى عليه السلام نزد خداوند و مقام او در نظر خودش:

عيسى عليه السلام بنده خدا و پيغمبر بود (مريم/ ۳۰)، به سوى بنى اسرائيل فرستاده شد (آل عمران/ ۴۱)، يكى از پنج پيامبر اولو العزم و صاحب شريعت و كتاب است و كتابش انجيل مى باشد (احزاب/ ۷؛ شورى/ ۱۳ ؛ مائده/ ۴۶). خداوند او را عيسى مسيح ناميد (آل عمران/ ۴۵)، او كلمه خدا و روحى از او مى باشد (نساء/ ۱۷۱)، او امام(احزاب/ ۷) و از گواهان بر اعمال (نساء/ ۱۵۹، مائده/ ۱۱۷) بود. به آمدن رسول خدا صلى الله عليه و آله بشارت داده است (صفّ/۶)، در دنيا و آخرت آبرومند بوده و از مقرّبان است(آل عمران/۴۵)، مصطفى (آل عمران/ ۳۳) و برگزيده و از صالحان است (انعام/ ۸۷ ـ ۸۵)، هر جا بود با بركت بود، پاك و پاكيزه بود، نشانه اى براى مردم و رحمتى از جانب خدا بود و نسبت به مادرش نيكوكار و نيك رفتار بود. بر او درود فرستاده شده است (مريم/ ۳۳ ـ ۱۹) و از كسانى بود كه خداوند به وى كتاب و حكمت آموخت (آل عمران/ ۴۸).
اين ها بيست و دو خصلت از مقامات ولايت هستند كه خداوند اين پيامبر گرامى را به آنها وصف فرموده و قدر و منزلت او را به واسطه اين صفات بالا برده است. اين صفات دو دسته اند : يك دسته اكتسابى هستند مانند عبوديت و قُرب به حق و صلاح و پاكى و دسته ديگر اختصاصى مى باشند. ما هر يك از اين صفات را، به اندازه فهم خويش، در جاى مناسب خود از اين كتاب شرح داده ايم و خواننده مى تواند به آنجاها مراجعه كند.