كلام في قصّة سليمان عليه السلام :
۱ ـ ما ورد من قصصه عليه السلام في القرآن:
لم يرد من قصصه عليه السلام في القرآن الكريم إلاّ نبذة يسيرة ، غير أنّ التدبّر فيها يهدي إلى عامّة قصصه و مظاهر شخصيّته الشريفة .
منها : وراثته لأبيه داوود ، قال تعالى : «وَ وَهبْنا لِداودَ سُلَيمان» ۱ ، و قال : «و وَرِثَ سُلَيمانُ داودَ» . ۲
و منها : إيتاؤه الملك العظيم و تسخير الجنّ و الطير و الريح له و تعليمه منطق الطير ، و قد تكرّر ذكر هذه النعم في كلامه تعالى كما في سورة البقرة الآية ۱۰۲ ، و الأنبياء الآية ۸۱ ، و النمل الآية ۱۶ ـ ۱۸ ، و سبأ الآية ۱۲ ، ۱۳ ، و ص الآية ۳۵ ـ ۳۹ .
و منها : الإشارة إلى قصّة إلقاء جسد على كرسيّه كما في سورة ص الآية ۳۳ .
و منها : الإشارة إلى عرض الصافنات الجياد عليه كما في سورة ص الآية ۳۱ ـ ۳۳ .
و منها : الإشارة إلى تفهيمه الحكم في الغنم التي نفشت في الحرث كما في سورة الأنبياء الآية ۷۸ ، ۷۹ .
و منها : الإشارة إلى حديث النملة كما في سورة النمل الآية ۱۸ ، ۱۹ .
و منها : قصّة الهدهد و ما يتبعها من قصّته عليه السلام مع ملكة سبأ ، سورة النمل الآية ۲۰ ـ ۴۴ .
و منها : الإشارة إلى كيفيّة موته عليه السلام كما في سورة سبأ الآية ۱۴ .........
گفتارى درباره داستان سليمان عليه السلام :
۱ ـ داستان هاى سليمان عليه السلام در قرآن :
در قرآن كريم از داستان هاى سليمان جز مقدار اندكى نيامده است، منتها تدبّر و انديشه در همين مقدار ما را به عموم سرگذشت او و مظاهر شخصيت گراميش رهنمون مى شود.
يكى اينكه او وارث پدرش داوود بود. خداى متعال مى فرمايد : «و سليمان را به داوود بخشيديم». نيز مى فرمايد : «و سليمان وارث داوود شد».
ديگر اينكه خداوند سلطنتى عظيم و با شكوه به او داد و جنّ و پرنده و باد را مسخّر وى نمود و زبان مرغان را بدو آموخت. در قرآن مجيد از اين نعمت ها بارها ياد شده است. مثلاً در سوره بقره، آيه ۱۰۲؛ سوره انبياء، آيه ۸۱؛ سوره نمل، آيات ۱۸ ـ ۱۶؛ سوره سبأ، آيات ۱۳ ـ ۱۲؛ و سوره ص، آيات ۳۹ ـ ۳۵.
سوم اينكه به داستانِ افكندن جسد بر روى تخت او اشاره شده است (صاد: ۳۳).
چهارم اينكه به عرضه شدن اسب هاى اصيل بر او اشاره شده است (صاد: ۳۳ ـ ۳۱).
پنجم اينكه به داستان چريدن شبْ هنگام گوسفندان مردم در آن كشتزار و فهمانيدن حكم و داورى در اين باره به سليمان، اشاره شده است (انبياء: آيات ۷۹ ـ ۷۸).
ششم اينكه به داستان مورچه اشاره شده است (سوره نمل، آيات ۱۹ ـ ۱۸). هفتم اينكه به داستان هدهد و در پى آن ماجرايش با ملكه سبأ اشاره گرديده است (نمل: ۴۴ ـ ۲۰). هشتم اينكه به نحوه درگذشت آن حضرت اشاره شده است (سبأ: ۱۴).
