۱۹۰۴۴.الإمامُ عليٌّ عليه السلام :مَن أمِنَ مَكرَ اللّهِ هَلَكَ . ۱
۱۹۰۴۵.عنه عليه السلام :لاَ تأمَنَنَّ على خَيرِ هذهِ الاُمّةِ عذابَ اللّهِ لقولهِ تعالى : «فلا يَأمَنُ مَكْرَ اللّهِ إلاّ القَومُ الخاسِرونَ» ۲ ، و لا تَيأسَنَّ لِشَرِّ هذهِ الاُمّةِ مِن رَوحِ اللّهِ لِقولهِ تعالى : «إنّه لا يَيأسُ مِن رَوحِ اللّهِ إلاّ القَومُ الكافِرونَ» ۳ . ۴
۱۹۰۴۶.الإمامُ الصّادقُ عليه السلام :إذا رأيتُمُ العَبدَ يَتَفقّدُ الذُّنوبَ مِن النّاسِ ناسِيا لذَنبِهِ ، فاعلَموا أنّهُ قَد مُكِرَ بهِ . ۵
(انظر) الخوف : باب ۱۱۵۶.
الذَّنْب : باب ۱۳۷۹.
الفقه : باب ۳۱۹۲.
الامتحان : باب ۳۵۸۶.
۱۹۰۴۴.امام على عليه السلام :هركه از مكر خدا آسوده خاطر باشد، هلاك شود.
۱۹۰۴۵.امام على عليه السلام :بهترين فرد اين امّت را [هم ]از عذاب خدا ايمن مدان؛ زيرا خداوند متعال مى فرمايد: «تنها زيان كارانند كه خود را از مكر (كيفر) خدا ايمن مى پندارند» و براى بدترين فرد اين امّت [نيز] از رحمت و لطف خدا نوميد مباش؛ زيرا خداوند متعال مى فرمايد: «تنها كافرانند كه از رحمت خدا نوميد مى شوند».
۱۹۰۴۶.امام صادق عليه السلام :هرگاه ديديد كه بنده گناهان مردم را پى جويى مى كند و گناه خود را از ياد برده، بدانيد كه گرفتار مكر خدا شده است.
