۱۴۷۴۲.عنه عليه السلام :اَللّهُمَّ إنّي أعوذُ بِكَ أن أفتَقِرَ في غِناكَ ، أو أضِلَّ في هُداكَ ، أو اُضامَ في سُلطانِكَ ، أو اُضطَهَدَ و الأمرُ لَكَ . ۱
۱۴۷۴۳.عنه عليه السلام :اَللّهُمَّ إنّي أعوذُ بِكَ مِن أن تُحَسِّنَ في لامِعَةِ العُيونِ عَلانِيَتي، و تُقَبِّحَ فيما اُبطِنَ لَكَ سَريرَتي . ۲
۱۴۷۴۴.الإمامُ الصّادقُ عليه السلام :تَعَوَّذوا بِاللّهِ مِن غَلَبَةِ الدَّين ، و غَلَبَةِ الرِّجالِ ، و بَوارِ الأيِّمِ ۳ . ۴
۱۴۷۴۵.الإمامُ الكاظمُ عليه السلامـ في كِتابهِ إلى مُحمّدِ بنِ إبراهيمَ لَمّا كَتَبَ إلَيهِ : إن رَأيتَ يا سَيِّدي أن تُعَلِّمَني دُعاءً أدعو بِهِ في دُبرِ صَلَواتي يَجمَعُ اللّهُ لي بِهِ خَيرَ الدّنيا و الآخِرَةِ ـ: أعوذُ بِوَجهِكَ الكَريمِ ، و عِزَّتِكَ الّتي لا تُرامُ ، و قُدرَتِكَ الَّتي لا يَمتَنِعُ مِنها شَيءٌ ، مِن شَرِّ الدّنيا و الآخِرَةِ ، و مِن شَرِّ الأوجاعِ كُلِّها ۵ .
۱۴۷۴۲.امام على عليه السلام :بار خدايا! به تو پناه مى برم از اين كه با وجودِ توانگرىِ تو، من تهيدست باشم، يا با وجودِ هدايتگرىِ تو، در گمراهى به سر برم، يا با آن كه قدرت و پادشاهى از آن توست، به من ستم شود، يا با آن كه زمام اختيار امور در دست توست، من مقهور و خوار گردم.
۱۴۷۴۳.امام على عليه السلام :بار خدايا! به تو پناه مى برم از اين كه ظاهرِ مرا در نگاه چشمها نيكو گردانى و باطنم را، كه بر تو آشكار است ، زشت و ناپسند سازى.
۱۴۷۴۴.امام صادق عليه السلام :از سنگين شدن بارِ قرض و چيرگىِ مردمان و در خانه ماندن زنان به خدا پناه بريد . ۶
۱۴۷۴۵.امام كاظم عليه السلامـ در پاسخ به نامه محمّد بن ابراهيم كه نوشت : سرورم! اگر صلاح مى دانيد به من دعايى بياموزيد كه در تعقيب نمازهايم بخوانم و خداوند با آن دعا خير دنيا و آخرت را به من عطا فرمايد ـفرمود: از شرّ دنيا و آخرت و از شرّ همه دردها به وجه كريم تو و عزّتت كه خيال طلبش هم به انديشه نيايد و نيز قدرتت كه هيچ چيز از آن جلو نگيرد، پناه مى برم.
1.. نهج البلاغة: الخطبة۲۱۵.
2.نهج البلاغة : الحكمة ۲۷۶.
3.الأيّم في الأصل التي لا زوج لها بِكرا كانت أو ثيّبا، مطلّقة كانت أو متوفّى عنها (النهاية : ۱/۸۵) .
4.الكافي : ۵/۹۲/۱.
5.. الكافي : ۳/۳۴۶/۲۸.
6.در متن حديث «بوار الاَيِّم» آمده است. اَيِّم ـ بر وزن كَيِّس ـ : زن بى شوى (خواه باكره باشد و خواه بر اثر طلاق گرفتن يا مردن شوهرش بيوه شده باشد). «بوار» به معناى كسادى و بى رونق بودن است (منظور اين است كه زنان در خانه بمانند و كسى به خواستگارى آنها نرود). در بحار الانوار مى گويد: اين عبارت كنايه از كسادى كالا و بى رونقى بازار است؛ همچنين در حديثى از امام صادق عليه السلام آمده است كه منظور از «بوار الايم» آفات و مصائب است ـ م .
