برادرش زیاد می‌‌شود (یعنی برادرش پشتوانه اوست). و مبادا لغزشِ برادرت تو را به بی‏صبری (/ سبکْ‌سری) بکشاند! از او در گذر و منتظر پشیمانی او [از آن لغزش] باش.

۰.[۴۳] وَقَالَ علیه السّلام: نِعْمَ مَادَّةُ العَالِمِ الرَأْيُ الحَسَنُ.^۱

۰.و فرمود: پیشنهاد (نظرِ) نیکو، چه یاور خوبی است برای انسان عالِم.

۰.[۴۴] وَقَالَ علیه السّلام: رَأْيُ الشَّيْخِ خَيْرٌ مِنْ مَشْهَدِ الغُلَامِ.^۲

۰.و فرمود: نظر پیر (یعنی پیشنهاد شخص پرتجربه، حتی اگر در پشت میدان جنگ باشد)، بهتر است از جنگاوریِ جوان (شخص بی‌‌تجربه) در میانه میدان.

۰.[۴۵] وَقَالَ علیه السّلام: المُرُوَّةُ الإنْصَافُ وَالتَّفَضُّلُ، وَمَنْ مَنَعَ القَوْلَ لَمْ يَسَعْهُ السُّكُوتُ.^۳

۰.و فرمود: جوان‌مردی، داشتن انصاف و لطف [در حقّ دیگران] است. و هر کس که جلوی سخن گفتن دیگران را بگیرد، نمی‌‌تواند خود نیز سکوت پیشه کند (شاید به این معنا که اگر کسی جلوی اظهار نظر و پیشنهاد دادن دیگران را می‏گیرد، باید خودش پیشنهاد خوبی ارائه دهد).

۰.[۴۶] وَقَالَ علیه السّلام: لَوْ سَكَتَ الجَاهِلُ مَا اخْتَلَفَ النَّاسُ.^۴

اسْتَخَفَّ بِهِ صَاحِبُهُ، وَالمُؤمِنُ لَا يَشْفِي غَيظَهُ، وَأَفْضَلُ أَعْمَالِ البِرِّ انْتِظَارُ الفَرَجِ، وَالشَّفَاعَةُ لَا تَجِبُ إِلَّا لِمَنْ وَجَبَتْ لَهُ؛ أَيِ النَّارُ.^۱

۰.و فرمود: عملِ نیکو از بین نمی‏رود و گناه، فراموش نمی‌‌شود. و بزرگ‌ترین گناه، آن است که انجام دهنده‌اش آن را کوچک بشمارد. و مؤمن، خشم خود را [برای آرام کردن خودْ] خالی نمی‌‌کند. و بهترینِ کارهای نیکو، انتظار گشایش (امید داشتن به آینده) است. و شفاعت، صورت نمی‌گیرد مگر در حقّ کسانی که جهنّم رفتنشان قطعی شده است (نه کسانی که خودشان بهشتی‌ اند).

۰.[۴۲] وَقَالَ علیه السّلام: مَنْ أَيْقَنَ بِالخَلَفِ جَادَ بِالعَطِيَّةِ، وَكَفَى بِالضَّراعَةِ ثَمَناً لِلْمِنَّةِ، وَمَنْ لانَتْ كَلِمَتُهُ وَجَبَتْ مَحَبَّتُهُ، وَمَنْ عَادَى الرِّجَالَ ذَهَبَتْ هَيْبَتُهُ، وَالمَرْءُ كَثِيرٌ بِأَخِيهِ، وَلَا يُسِفْكَ مِنْ أَخِيكَ زَلَّتُهُ، فَاصْفَحْ لَهُ وَانْتَظِرْ فَيْأَتَهُ.^۲

۰.و فرمود: کسی که یقین دارد به جای هر چیزی که می‏بخشد، جای‌گزین دریافت خواهد کرد (یعنی در آخرت، پاداش آن را خواهد گرفت)، در بخشیدن، دست و دل باز خواهد بود. و در ميان عواقبی که منّت گذاشتن بر دیگران دارد، همین بس که نتیجه آن، ذلت است. و هر کس سخنش نرم باشد، محبّتش در دل‌ها جای می‏گیرد (/ دوست داشتنش ناگزیر می‌‌شود). و کسی که به ستیزه با دیگران بپردازد، هیبتش از بین می‏رود. و انسان با