نسخه ها:

۶۷۴۹/۱ . تهران ، دانشگاه تهران: ۲۹۵۶ ، نستعليق ، بدون نام كاتب ، ۱۲۵۲ ق ، ديباچه را ندارد ، رساله سوم مجموعه ، «۱۸۱ ـ ۲۰۳»۲۳ برگ[فهرست دانشگاه تهران: ۱۰/۱۸۵۱].
۶۷۵۰/۲ . قم ، مرعشى: بدون شماره ، بدون نام كاتب ، جمعه ۱۴ جمادى الاول ۱۳۰۳ ق ، نجف اشرف[مجله ميراث شهاب: ۱۲/۷۲].

۱۱۲۱ . تفسير يك حديث

از: محمد باقر ، مولانا

نسخه ها:

۶۷۵۱ . تهران ، ملك: ۶۰۷۵ ، بدون نام كاتب ، بدون تاريخ كتابت ، رساله پانزدهم مجموعه ، «۲۶پ ـ ۳۰ر»۵ برگ[فهرست ملك: ۹/۱۳۴].

تفصيل وسائل الشيعة إلى تحصيل مسائل الشريعة

از: محمد بن حسن عاملى مشغرى (شيخ حر عاملى)

رجوع كنيد به: وسائل الشيعة.

۱۱۲۲ . تقريظ على كتاب الكافى(عربى)

از: محمد محسن تهرانى (شيخ آقا بزرگ) (م ۱۳۸۹ق)

۱۱۱۹ . تفسيركلام أميرالمؤمنين عليه السلام «أحيوا الطاعات بمجالسة من يستحيى منه»(عربى)

از: على بن عبد اللّه حداد بن علوى ، زين العابدين

تفسير حديث علوى است كه در ضمن كتاب النفائس العلوية فى المسائل الصوفية ـ كه در آن پرسش و پاسخهايى در باره مسائل تصوف و عرفان ذكر گرديده ـ درج شده است .

نسخه ها:

۶۷۴۸ . تهران ، ملك: ۳۹۸۸ ، بدون نام كاتب ، بدون تاريخ كتابت[فهرست ملك: ۷/۱۲۸].

۱۱۲۰ . التفسير النعمانى(عربى)

از: محمد بن ابراهيم بن جعفر نعمانى ، ابوعبد اللّه (ابن ابى زينب) (م ۳۴۲ق)

تفسيرى روايى است . اين تفسير روايى با افزودن خطبه اى در آغاز تحت عنوان المحكم و المتشابه به نام سيد مرتضى علم الهدى (م ۴۳۶ ق) در تهران به سال ۱۳۱۲ ق به صورت چاپ سنگى به چاپ رسيده است .
علامه مجلسى تمامى اين كتاب را در بحار الأنوار (ج ۹۰ چاپ بيروت ، ۹۳ چاپ ايران) درج نموده و آقاى حسن فريد گلپايگانى در سال ۱۳۹۹ ق با عنوان بينات الفريد به شرح اين كتاب پرداخته است .
گويا تفسير نعمانى ، كتاب مفصلى بوده كه سيد مرتضى بخشى از آغاز آن را تلخيص و با عين عبارت و با افزودن خطبه اى در كتاب المحكم و المتشابه نقل نموده است و چون اصل تفسير نعمانى در دست نبوده عده اى با تحرير بخش تلخيص شده و حذف خطبه سيد مرتضى نام تفسير نعمانى بر آن نهاده اند.
[دانشنامه قرآن و قرآن پژوهى: ۱/۷۷۲ ؛ دايرة المعارف التشيع: ۴/۴۹۸ ؛ كتابنامه بزرگ قرآن كريم: محمد حسن بكايى ۷/۲۷۷۰ ؛ الذريعة: ۴/۳۱۸ ؛ كشف الحجب: ۱۳۰ ؛ مجله پژوهشهاى قرآنى شماره ۵ و ۶ (بهار ۱۳۷۵) مقاله «معالم التفسير من كلام الامير(ع)» ، حسين موسوى ص ۲۴۶ ـ ۲۶۹] آغاز: روى ابوعبد اللّه محمد بن ابراهيم بن جعفر النعمانى فى كتابه بعد الحمد و الثناء .