غلطهايى چند كه بعضى از شارحين حديث و دعا به آنها دچار شده اند ، در اين رساله با بيان وجه صحيح آنها در لغت و علوم ادبى بيان شده است . ميرداماد در اين رساله بيشتر نظر به بعضى از علماى معاصر خود (گويا شيخ بهايى) داشته و اين رساله را ـ بنا به آنچه در الذريعه (۴/۱۹۵) عنوان شده ـ در هجدهم شوال ۱۰۲۴ق به پايان رسانيده است. اين كتاب جزيى از كتاب الرواشح السماوية مؤلف است كه در برخى نسخه ها جداگانه آمده است.
[الذريعة: ۴/۱۹۵ ؛ الرواشح السماوية: ص ۱۳۳ ـ ۱۵۷] آغاز: الحمد للّه ... و بعد فالمعروض على سيد العلماء .
نسخه ها:
۶۵۲۶/۱ . قم ، مرعشى: ۷۰۳۶ ، آغاز: برابر نمونه ، نسخ و نستعليق ، قطب الدين محمد بن شيخ على شريف لاهجى ، دهه اول شوال ۱۰۵۸ ق ، رساله چهل و سوم مجموعه ، «۳۰۳پ ـ ۳۰۵ر»۳ برگ ]فهرست مرعشى: ۱۸/۲۰۵].
۶۵۲۷/۲ . تهران ، دكتر على اصغر مهدوى: ۳۵۷ ، نستعليق ، زين الدين على بن حسن گيلانى ، بدون تاريخ كتابت ، رساله سوم مجموعه[نشريه نسخه هاى خطى: ۲/۱۱۵].
۱۰۹۲ . التعازى(عربى)
از: محمد بن على بن حسن علوى حسنى كوفى ، ابوعبد اللّه (م۴۴۵ق)
مؤلف در اين رساله الفاظى را كه به شخص مصيبت ديده مى گويند آورده است . او در ابتدا عباراتى كه در وفات پيامبر صلى الله عليه و آله رد و بدل شده و يا آن حضرت در موت فرزندانش فرموده را ذكر نموده است.
چاپ: ميراث حديث شيعه: دفتر چهارم ، صص ۷۹ـ۱۴۶ ، با تحقيق فارس حسون كريم .
[الذريعة: ۴/۲۰۵] آغاز: أخبرنى الشيخ الجليل العفيف أبو العباس أحمد بن الحسين .
نسخه ها:
۶۵۲۸ . قم ، مركز احياء ميراث اسلامى: عكس ۲۸۱ ، آغاز: برابر نمونه ، نسخ ، سيد عبدالعزيز طباطبايى ، قرن ۱۴ ق ، «۲۹ص» ۱۵ برگ[فهرست عكسى مركز احياء: ۱/۳۳۱].
