اين رساله را مؤلف ، به درخواست ملا هاشم طالقانى و پس از تاليف كتاب أسرار المصائب نوشته شده است.
[الذريعة: ۱۴/۱۷۰] آغاز: الحمد للّه على نواله ... إن كتابى الفارسى المسمى بأسرار المصائب قد حاز.

نسخه ها:

۱۰۹۴۷ . قم ، مرعشى: ۳۸۴۰ ، آغاز: برابر نمونه ، نستعليق ، ابو الحسن بن حسين بن نقى گيلانى ، ۱۳۰۳ق ، رساله پنجم مجموعه ، «۷۲پ ـ ۷۶پ» ۵ برگ [فهرست مرعشى: ۱۰/۲۲۳].

۱۹۷۴ . شرح يكى از كلمات امام على عليه السلام

از: عبد النبى بن محمد تقى قزوينى (قرن ۱۲ ق)

نسخه ها:

۱۰۹۴۸ . مشهد ، گوهرشاد: ۱۴۹ ، عبد النبى قزوينى (مؤلف) ، جمعه ۵ شعبان ۱۱۶۳ ، ۱ برگ [فهرست گوهرشاد: ۱/۱۲۵].

۱۹۷۵ . شصت و دو كلمه (ترجمه منظوم كلمات قصار على عليه السلام)(فارسى)

از: مؤلف ناشناخته

نسخه ها:

۱۰۹۴۹ . مشهد ، آستان قدس رضوى: ۱۱۹۰۹ ، نسخ ، على ، بدون تاريخ كتابت [فهرست الفبايى آستان قدس: ۳۷۳].

۱۹۷۶ . شعرهاى امام رضا عليه السلام(عربى)

از: امام على بن موسى الرضا عليهماالسلام(۲۰۳ق)

نسخه ها:

۱۰۹۵۰ . تهران ، دانشگاه تهران: ۷۴۱۱ ، نسخ ، بدون نام كاتب ، سده ۱۲ و ۱۳ ق ، رساله نهم مجموعه ، «ص۱۳۹ـ۱۴۰» ۱ برگ [فهرست دانشگاه تهران: ۱۶/۵۴۹].

۱۹۷۲ . شرح الوصايا للإمام على عليه السلام(عربى)

از: مؤلف ناشناخته

شرح چند وصيت حضرت على عليه السلام است: وصيت آن حضرت به كميل ، وصيت آن حضرت به محمد بن ابى بكر ، وصيت آن حضرت به حضرت مجتبى عليه السلام و خطبه آن حضرت خطاب به همام .
آغاز: وصية على عليه السلام لكميل بن زياد سمّ كل يوم باسم اللّه .

نسخه ها:

۱۰۹۴۶ . قم ، مسجد اعظم: ۵۱۶ ، آغاز: برابر نمونه ، نستعليق ، بدون نام كاتب ، بدون تاريخ كتابت ، رساله پنجم مجموعه ، ۱۱ برگ ، ۱۸ سطر [فهرست مسجد اعظم ، جديد].

شرح وصاياى پيامبر صلى الله عليه و آله به ابوذر

از: محمد باقر بن محمد تقى مجلسى ، علامه

رجوع كنيد به: عين الحياة.

۱۹۷۳ . شرح وصية الإمام أبى الحسن الرضا عليه السلام(عربى)

از: محمد بن سليمان تنكابنى ، صاحب قصص العلماء ( ۱۳۰۲ ق)

شرحى است بر وصيت امام رضا عليه السلام كه هنگام شهادت به ابوالصلت هروى فرموده و در آن نشانىِ قبر خود را بيان كرده است: «عن أبى الصلت الهروى ، قال: بينا أنا واقف بين يدى أبى الحسن على بن موسى الرضا عليه السلامإذ قال لى: يا أبا الصلت ادخل هذه القبة التى فيها قبر هارون و ائتنى بتراب من أربعة جوانبها . قال: فمضيت فأتيت به فلما مثلت بين يديه فقال لى: ناولنى هذا التراب و هو من عند الباب فناولته فاخذه و شمه ثم رمى به ، ثم قال سيحفر لى هيهنا فتظهر صخرة لو جمع عليها كل معول بخراسان لم يتهيأ قلعها ثم قال فى الذى عند الرجل و الذى عند الرأس مثل ذلك ، ثم قال : ناولنى هذا التراب فهو من تربتى» . ^۱