فصل سوم : آثار دوستىِ در راه خدا

۳ / ۱

كمال ايمان

۳۷۲.امام حسن عسكرى عليه السلام ـ به نقل از پدرانش ـ :رسول خدا روزى به يكى از يارانش فرمود : «اى بنده خدا ! در راه خدا دوست بدار ، در راه خدا دشمن بدار ، در راه خدا دوستى بورز و در راه خدا دشمنى بورز ؛ زيرا ولايت خدا ، جز از اين راه به دست نمى آيد و انسان ، گرچه نماز و روزه اش بسيار باشد ، طعم ايمان را درنمى يابد ، مگر آن كه چنين باشد؛ ليكن امروز ، بيشتر دوستى ها و برادرى هايتان براى دنيا و در راه آن است . بر اساس آن ، با يكديگر دوستى مى كنند و براى آن با يكديگر دشمنى مى ورزند؛ حال آن كه اين هيچ سود اُخروى و پاداش الهى برايشان ندارد» .
آن مرد گفت : «اى رسول خدا ! چگونه بدانم كه در راه خدا دوستى و دشمنى كرده ام ؟ و دوست خدا كيست تا با او

فضيلتى به شمار مى رود. ^۱

۳۷۰.حفص بن بخترى :نزد امام صادق عليه السلام بودم كه مردى بر ايشان وارد شد . حضرت به من فرمود : «دوستش دارى ؟».
گفتم : آرى .
فرمود : «بايد هم دوستش بدارى كه او برادرت ، شريك دينت و ياورت بر ضد دشمنت است ، حال آن كه روزى اش به عهده ديگرى جز توست» . ^۲

۲ / ۴

برادرى ميان ياران پيامبر

۳۷۱.انس :رسول خدا صلى الله عليه و آله ميان دو تنْ دو تنِ ياران خود ، پيمان برادرى برقرار مى ساخت . در نتيجه ، يكى از اين برادران ، منتظر ديدار برادرش مى ماند و شب بر او طولانى مى نمود تا آن كه او را مى ديد و با لطف و مهربانى با او ديدار مى كرد و مى گفت : «در نبودِ من ، چگونه بودى ؟»؛ عموم مسلمانان نيز چنين بودند كه بيش از سه روز از حال برادران خود، بى خبر نمى ماندند . ^۳