صورت کامل‏تر و اصلاح‏شده‏اي از روش سزگين را در بررسي روايات تراجم و طبقات به‌کار برد.^۱ ناگفته پيداست که شناخت و بازسازي منابعِ [روايي] کهن‏تر که امروزه به صورت مستقل بر‌جاي نمانده‏اند، بلکه تنها و تنها از لابلاي منابع متأخّر به دست مي‏آيند، بي‏اندازه در کار تاريخ‏گذاري روايات اهمّيّت دارد.^۲
موتسکي کوشيده است روش سِزگين، يعني «بازسازي منابع کهن» را بيشتر اصلاح کند. در اين راه وي علاوه بر سند، در جستجوي معياري ديگر بود که بتوان با آن، نقل صحيح را از جعلي متمايز کرد. وي با پژوهشي که راجع به يکي از متون حديثيِ پيش ـ ‌رسمي ^۳ (قديمي pre-canonical) متعلق به نيمة دوم قرن دوم انجام داد، نشان داد چندين معيار اين‌چنيني در دست است که شناسايي مهم‏ترين منابعِ آن کتاب و نيز منابعِ منابعِ آن را براي ما ممکن مي‏سازد. با اين روش حجم فراواني از روايات منسوب به يک راوي يا ناقلِ واحد را مي‏توان تا يکي دو نسل پيشتر از خودِ کتاب تاريخ‏گذاري کرد. موتسکي از نتايج به دست آمده از اين روشِ تاريخ‏گذاري، براي کنترل يا اصلاح تاريخ‏گذاري روايات منفرد که از روش‏هاي ديگر حاصل شده بود استفاده کرد.^۴ مقالة وي [راجع به مُصَنَّف عبدالرزاق] در کتاب حاضر، فصل ۱۵، خلاصه‏اي از روش وي، يعني «بازسازي منابع» را به دست مي‏دهد.