مالک^۱ و حتي به عُمر^۲ نسبت داده‏اند. آن حديث در واقع سرانجام بر روي کاغذ آمد و اين از سير تکوين حديث در قرن سوم هجري (نهم ميلادي) آشکار مي‏شود. همچنان که پيش از اين در يهوديت اتفاق افتاده بود، اکنون در اسلام نيز آموزه‏اي شفاهي دومين آموزة مکتوب شد که به جدّ از آن دفاع مي‏شد و به هيچ وجه از آموزة مکتوب اصيل (و اصلي) درجة پايين‏تري نداشت.^۳
اما نمي‏توان گفت که حاميان سنّت مکتوب کاملاً بر مخالفانشان غلبه يافته و پيروز شدند. يکي از مؤلّفه‏هاي اساسي روايت شفاهي که طيّ سدة سوم، و حتي پس از آن، از ميان نرفت، اين بود که کمال مطلوب در نقل سنّت تنها با «سماع» يا شنيدن از زبان استاد حاصل مي‏شد. روايتِ «صرفاً نسخه‏نويسي شده» (: کتابة) را همچنان ضعيف مي‏انگاشتند و همواره از آن پرهيز مي‏کردند.^۴ شايستة توجه است که حتي مجموعه‏هاي مدوّن احاديث که بخاري و مسلم و جز آنها گرد آوردند، مي‏بايست از طريق سماع^۵ گردآوري شده باشد، البته، در عمل فقط تعداد قليلي از افراد موفّق به شنيدن اين مجموعه‏هاي عظيم، به طور کمال و تمام، در سخنراني‏هاي مؤلّفان آنها يا سماع از طريق راوياني موثّق شده‏اند.^۶