در مکّه يکي از حاميان نگارش حديث مجاهد^۱ (م ۱۰۴ ق) بود؛ نقل است که وي يکي از کتب (هيپومنماتاي) خود را به يکي از شاگردانش براي نسخه‏نويسي داده بوده است.^۲ يک نسل بعد، ابن‌جُريج مکي^۳ (م ۱۵۲ ق)، [همراه با] سعيد بن أبي‌عروبة،^۴ يکي از متقدم‏ترين مؤلّفان اثر [به سبک] مصنف^۵ مي‏باليد که: «هيچ کس همچون من مجموعه حديثي مکتوب گردآوري نکرده است «مَا دَوَّنَ العِلمَ تَدوِيني أحَدٌ».^۶ تقريباً در همين زمان است که بصريان سعيد بن ابي‌عروبة را به سبب نداشتن حتي يک کتاب مي‏ستودند.
البته در مکّه مخالفاني با حديث مکتوب وجود داشتند، و حاميان حديث مکتوب در اين شهر هيچ جبهة متحدي را تشکيل نمي‏دادند، همانگونه که حاميان روايت شفاهي در بصره براي مدتي طولاني چنين بودند. مشهورترين حاميان مکي حديث شفاهي عمرو بن دينار^۷ (م ۱۲۵ ق) بود. علي بن المديني خود را جزو «حفاظ» مهم شش‏گانه در ميان جماعت پيامبر مي‏دانست (و در ميان پنج تن ديگر، دو تن بصري، دو نفر کوفي و زُهري هم مدني! بود).^۸ امّا نقل شده که عمرو بن دينار به شاگردش سفيان بن عُيَنية اجازه داده که «اطراف» را بنگارد.^۹
کمترين مخالفت با نگارش حديث در يمن به چشم مي‏خورد. همّام بن [۲۳۶] مُنَبِّه يمني^۱۰ (م حدود ۱۰۱ ق) مؤلّف صحيفه‏اي است که (در قالب روايت‏هاي

خاص و مکرر، موضوع حديثي منقول است که به عبد‌اللّه‏ در مقام راوي اصلي آن ختم مي‏شود.^۱ سپس صحيفه از پدر به پسر و به خانواده عبد‌اللّه‏ بن عمرو مي‏رسد. در ادامة بحث مجدداً به آن مي‏پردازيم.
[۲۳۵] با اين همه، گسترش احاديث موافق با حفظ سنّت به شکل مکتوب، عمدتاً در ادامة سدة دوم هجري صورت گرفت. بسياري از احاديث صرفاً در اين دوره شاخه شاخه شده (سلسله راويان مختلف يافته) و مواردي که مي‏توانند متقدم‏تر باشند نيز مجدداً در همين دوره حلقه‏هاي جديد يافته‏اند (در اصطلاح‏شناسي يُنبُل «حلقه‏هاي مشترک فرعي» يا pcls). نام عمرو بن شعيب مکّي^۲ (م ۱۱۸ ق) بارها در اين زمينه مطرح شده، چه در مقام جوان‏ترين راوي مشترک (cl) يا به عنوان جوان‏ترين راوي مشترک در دومين طبقه (pcl).^۳ او نوه عبد‌اللّه‏ بن عمرو بود و صحيفة متأخّران را به ارث برده بود. گاه اين گونه از او انتقاد مي‏شد که صحيفه را صرفاً «يافته است» نه اينکه آن را از پدرش «شنيده» (و سماع) کرده باشد.^۴
در عين حال منتقدان بومي حديث، حفظ کردن احاديث را همراه با عراقيان، به ويژه بصريان،^۵ مي‏پذيرفتند. آنها [پذيرش] «صحيفه‏ها» را نوعي گرايش به همراهي با شام^۶ و مکّه و يمن^۷ مي‏انگاشتند. البته اين صحف به شدت از سوي مخالفان کتابت حديث رد و طرد مي‏شد.