95
دانشنامه امام مهدی عجّل الله فرجه بر پایه قرآن ، حدیث و تاریخ جلد هفتم

۱۱۶۲. الفتن‏ ، ابن حمّاد - با سندش به نقل از عيّاش بن عبّاس، از كسى - : على بن ابى طالب عليه السلام فرمود : «هنگامى كه [خبر ]لشكر سفيانى به مردمى از مدينه مى‏رسد، آنان به مكّه مى‏گريزند. سه تن از اين عدّه، از قريش و چهره‏هاى سرشناس هستند» .۱

۱۱۶۳. تاريخ بغداد - با سندش به نقل از ابن مسعود - : پيامبر صلى اللّه عليه و آله فرمود: «هنگامى كه سفيانى از فرات عبور مى‏كند و به جايى به نام عاقرقوفا۲مى‏رسد، خداوند، ايمان را از دلش محو مى‏كند و از آن جا تا نهر دُجيل، فقط هفتادهزار جنگجوى شمشير به دست را مى‏كُشد و بيش از اين تعداد را از ديگران، و بر خزانه طلا چيره مى‏شوند و جنگجويان و پهلوانان را مى‏كُشند و شكم زنان را مى‏درند و مى‏گويند: شايد پسرى را آبستن باشد! و زنانى از قريش بر كناره رود دجله از كشتيرانانى كه در حال عبورند، درخواست كمك مى‏كنند تا آنها را با خود ببرند و به مردم برسانند؛ امّا آنان از سر دشمنى با بنى هاشم، زنان را نمى‏برند. بنى هاشم را دشمن مداريد، كه پيامبر رحمت، از ميان آنها برخاسته است و جعفر طيّار در بهشت، از آنها [و نه خاندان ديگرى‏] است ؛ و امّا زنان، چون شب فرا مى‏رسد، از بيم بدكاران، به ناپيداترين جاى‏ها پناه مى‏برند. سپس از بصره برايشان كمك مى‏رسد و كودكان و زنانى را كه سفيانى به همراه دارد و آنها را از بغداد و كوفه به اسارت گرفته است، نجات مى‏دهند» .۳

1.الفتن : ج ۱ ص ۳۲۳ ج ۹۲۴ .

2.عاقرقوفا ، از آبادى‏هاى منطقه دُجَيل و در چهار فرسخى بغداد است.

3.تاريخ بغداد : ج ۱ ص ۳۹ ، الفتن : ج ۱ ص ۳۰۴ ح ۸۸۵ .


دانشنامه امام مهدی عجّل الله فرجه بر پایه قرآن ، حدیث و تاریخ جلد هفتم
94

۱۱۶۲. الفتن لابن حماد : حَدَّثَنَا الوَليدُ ، عَن لَيثِ بنِ سَعدٍ ، عَن عَيّاشِ بنِ عَبّاسٍ ، عَمَّن حَدَّثَهُ ، عَن عَلِيِّ بنِ أبي طالِبٍ عليه السلام قالَ :
يَهرُبُ ناسٌ مِنَ المَدينَةِ إلى‏ مَكَّةَ حينَ يَبلُغُهُم جَيشُ السُّفيانِيِّ ، مِنهُم ثَلاثَةُ نَفرٍ مِن قُرَيشٍ مَنظورٌ إلَيهِم .

۱۱۶۳. تاريخ بغداد : أخبَرَنا أبو نَعيمٍ الحافِظُ ، قالَ : نا سُلَيمانُ بنُ أحمَدَ بنِ أيّوبَ الطَّبَرانِيُّ ، قالَ : نا عَبدُ الرَّحمنِ بنُ حاتِمٍ أبو زَيدٍ المُرادِيُّ ، قالَ : نا نُعَيمُ بنُ حَمّادٍ ، قالَ : نا أبو عُمَرَ - صاحِبٌ لَنا مِن أهلِ البَصرَةِ - عَنِ ابنِ لَهيعَةَ ، عَنِ الوَهّابِ بنِ حُسَينٍ ، عَن مُحَمَّدِ بنِ ثابِتٍ ، عَن أبيهِ ، عَنِ الحارِثِ ، عَنِ ابنِ مَسعودٍ ، عَنِ النَّبِيِّ صلى اللّه عليه و آله قالَ :
إذا عَبَرَ السُّفيانِيُّ الفُراتَ وبَلَغَ مَوضِعاً يُقالُ لَهُ عاقِرقَوفا۱ ، مَحَا اللَّهُ الإِيمانَ مِن قَلبِهِ ، فَيَقتُلُ بِها إلى‏ نَهَرٍ يُقالُ لَهُ الدُّجَيلُ سَبعينَ ألفاً مُتَقَلِّدينَ سُيوفاً مُحَلّاةً۲ ، وما سِواهُم أكثَرُ مِنهُم ، فَيَظهَرونَ عَلى‏ بَيتِ الذَّهَبِ فَيَقتُلونَ المُقاتِلَةَ وَالأَبطالَ ، ويَبقُرونَ بُطونَ النِّساءِ ؛ يَقولونَ : لَعَلَّها حُبلى‏ بِغُلامٍ .
وتَستَغيثُ نِسوَةٌ مِن قُرَيشٍ عَلى‏ شاطِئِ دِجلَةَ إلَى المارَّةِ مِن أهلِ السُّفُنِ ، يَطلُبنَ إلَيهِم أن يَحمِلوهُنَّ حَتّى‏ يُلقوهُنَّ إلَى النّاسِ ، فَلا يَحمِلوهُنَّ بُغضاً بِبَني هاشِمٍ ، فَلا تُبغِضوا بَني هاشِمٍ ، فَإِنَّ مِنهُم نَبِيَّ الرَّحمَةِ ، ومِنهُمُ الطّيّارَ فِي الجَنَّةِ ، فَأَمَّا النِّساءُ فَإِذا جَنَّهُنَّ اللَّيلُ أوَينَ إلى‏ أغوَرِها مَكاناً مَخافَةَ الفُسّاقِ ، ثُمَّ يَأتيهِمُ المَدَدُ مِنَ البَصرَةِ حَتّى‏ يَستَنقِذوا ما مَعَ السُّفيانِيِّ مِنَ الذَّرارِيِّ وَالنِّساءِ مِن بَغدادَ وَالكوفَةِ .

1.مُرَكَّبٌ من «عاقِر» و «قوفا» ، فأمّا الأوّل فهو الرملة العظيمة المتراكمة . . . والقَوفُ الأتباع . . . وأنا أحسب أنّ هذا الموضع هو عَقرَقُوف الذي من قرى السيلحين ببغداد . . . وهي قرية من نواحي دُجَيل ، بينها وبين بغداد أربعة فراسخ (معجم البلدان : ج ۴ ص ۶۸ و ص ۱۳۷) .

2.حَلّاها : ألبَسَها حَلْياً أو اتَّخَذَهُ لها ، ومنه سيفٌ مُحَلّىً (لسان العرب : ج ۱۴ ص ۱۹۵ «حلو») .

  • نام منبع :
    دانشنامه امام مهدی عجّل الله فرجه بر پایه قرآن ، حدیث و تاریخ جلد هفتم
    سایر پدیدآورندگان :
    محمّد محمّدی ری‌شهری، با همکاری محمّد کاظم طباطبایی و جمعی از پژوهشگران، ترجمه: عبدالهادی مسعودی
    تعداد جلد :
    10
    ناشر :
    انتشارات دارالحدیث
    محل نشر :
    قم
    تاریخ انتشار :
    1393
    نوبت چاپ :
    اول
تعداد بازدید : 30744
صفحه از 466
پرینت  ارسال به