۱۱۵۱. الفتن ، ابن حمّاد - با سندش به نقل از ابو رومان - : على عليه السلام فرمود : «سفيانى بر شام چيره مىشود و سپس ميان آنان جنگى در قرقيسا در مىگيرد كه پرندگان آسمان و درندگان زمين از جنازههاى آن، سير مىشوند. سپس شكافى در پشت لشكر سفيانى پديد مىآيد و بخشى از آنان به سرزمين خراسان روى مىآورند و وارد آن مىشوند و سواران سفيانى هم در پى آنان مىروند و پيروان خاندان محمّد را در كوفه مىكُشند و سپس خراسانيان در طلب مهدى عليه السلام خروج مىكنند».۱
۱۱۵۲. الفتن ، ابن حمّاد - با سندش به نقل از محمّد بن جعفر - : امام على بن ابى طالب عليه السلام فرمود : «سفيانى به فرمانده سوارانش كه وارد كوفه شده و آن جا را با خاك يكسان كرده ، نامه مىنويسد و به او فرمان حركت به سوى حجاز مىدهد . او به مدينه مىرود و شمشير در ميان قريش مىنهد و چهارصد مرد را از آنان و انصار مىكُشد و شكمها را مىشكافد و كودكان را مىكُشد و دو برادر و خواهر را از قريش به نام محمّد و فاطمه مىكشد و آنها را بر در مسجد مدينه به صليب مىكشد».۲