۱۳۸۹. بحار الأنوار - به نقل از سرور أهل الايمان با سندش به نقل از جابر - : امام صادق عليه السلام۱ فرمود : «به زمين بچسب و دست و پا مزن تا نشانههايى را كه برايت مىگويم، دريابى و نمىبينم كه تو آنها را دريابى: اختلاف ميان بندگان خدا، نداى منادى آسمانى، فرو رفتن به زمين در روستايى از روستاهاى شام در منطقه جابيه، فرود آمدن تُركان به جزيره، فرود آمدن روميان به رمله، و اختلاف فراوان در آن هنگام در هر سرزمين تا اين كه شام، ويران شود و سبب آن، گرد آمدن سه پرچم در آن است: پرچم اصهب،۲ پرچم ابقع۳ و پرچم سفيانى».۴
۱۳۹۰. الغيبة ، نعمانى - با سندش به نقل از جابر بن يزيد جعفى - : امام باقر عليه السلام فرمود: «اى جابر! به زمين بچسب و حركت مكن تا نشانههايى را كه برايت ذكر مىكنم، ببينى ، اگر آنها را بيابى: نخستين نشانه، اختلاف بنى عبّاس است - و نمىبينم كه به آن برسى؛ امّا آن را پس از من، از قول من نقل كن - ، و منادى ندادهنده از آسمان، و صداى فتح، كه از سمت دمشق به سوى شما مىآيد، و به زمين فرو رفتن آبادىاى از آبادىهاى دمشق به نام جابيه، و فرو ريختن بخشى از جانب راست مسجد دمشق، و خروج كنندهاى كه از سمت تُرك بيرون مىآيد و هرج و مرج روم را در پى دارد، و پيشروى برادران ترك كه در جزيره فرود مىآيند، و جلو آمدن خروج كنندگان روم كه در رمله۵ فرود مىآيند، و آن سال - اى جابر - در هر ناحيه از مغربزمين، اختلافهاى فراوانى هست. نخستين منطقهاى كه خراب مىشود، سرزمين شام است. سپس به سه پرچم و دسته تقسيم مىشوند: پرچم اصهب، پرچم ابقع و پرچم سفيانى؛ سفيانى با ابقع رودرو مىشود و با هم مىجنگند و سفيانى او و پيروانش را مىكشد. سپس اصهب را مىكشد و آن گاه جز به روى آوردن به عراق نمىانديشد و لشكرش از قرقيسا مىگذرند و در آن جا مىجنگند و صد هزار نفر از جبّاران، در آن جا كشته مىشوند و سفيانى، لشكرى به كوفه روانه مىكند كه شمارشان به هفتاد هزار تن مىرسد و از كوفيان مىكُشند و به دار مىكِشند و اسير مىگيرند و در اين ميان، پرچمهايى از سمت خراسان مىآيند كه به سرعت مىتازند و تنى چند از ياران قائم با آنها هستند. سپس مردى از ايرانيان مقيم كوفه همراه محرومان، خروج مىكند كه فرمانده سپاه سفيانى، او را ميان حيره و كوفه مىكشد.
سفيانى، گروهى را روانه مدينه مىكند؛ ولى مهدى از آن جا به مكّه كوچ مىكند و چون خبر خروج مهدى به سمت مكّه به فرمانده اعزامى سفيانى مىرسد، لشكرى را در پى او روانه مىكند؛ ولى به او نمىرسند و مهدى همچون موسى بن عمران، بيمناك و مراقب، وارد مكّه مىشود.
سپس فرمانده لشكر اعزامى سفيانى، وارد بيداء (بيابان ميان مدينه و مكّه) مىشود و منادىاى از آسمان، ندا مىدهد: "اى بيداء! اين قوم را هلاك كن" و همگى در زمين فرو مىروند و جز سه تن از آنها نمىتوانند بگريزند. خداوند، سر و صورت اين سه تن را - كه از قبيله كلب هستند - ، وارونه مىكند و اين آيه در حقّ [امثال] اينها نازل شده است: «اى اهل كتاب! به آنچه فرو فرستادهايم كه كتاب شما را تصديق مىكند، ايمان بياوريد، پيش از آن كه چهرههايى را دگرگون كنيم و آنها را به پشت سرشان بگردانيم» .
و قائم، آن روز در مكّه است. پشتش را به كعبه تكيه داده و به آن پناه آورده، ندا مىدهد: "اى مردم! ما از خدا يارى مىجوييم. هر كس از مردم كه به ما پاسخ گويد، [بداند كه] ما اهل بيت پيامبرتان، محمّد، و سزاوارترينِ مردم به خداوند و به محمّد صلى اللّه عليه و آله هستيم و هر كس با من در باره آدم عليه السلام احتجاج كند، من سزاوارترينِ مردم به آدم عليه السلام هستم و هر كس با من در باره نوح عليه السلام احتجاج كند، من سزاوارترينِ مردم به نوح هستم، و هر كس با من در باره ابراهيم عليه السلام احتجاج كند، من سزاوارترين مردم به ابراهيم هستم و هر كس با من در باره محمّد صلى اللّه عليه و آله احتجاج كند، من سزاوارترينِ مردم به محمّد صلى اللّه عليه و آله هستم، و هر كس با من در باره پيامبران احتجاج كند، من سزاوارترين مردم به پيامبران هستم. آيا خداوند در آيههاى استوار كتابش نمىفرمايد: «خداوند، آدم و نوح و خاندان ابراهيم و خاندان عمران را بر جهانيان، برترى داد؛ فرزندانى از يكديگر [و در پاكى همسان]، و خداوند، شنوا و داناست»؟
و من، [امام] بر جاى مانده از [نسل] آدم، ذخيره از [نسل] نوح، برگزيده از [نسل] ابراهيم و گزيده [نسل] محمّد - كه خداوند بر همه آنان درود فرستد - هستم. هان! هر كس با من در باره كتاب خدا احتجاج كند، من سزاوارترينِ مردم به كتاب خدا هستم. هشيار باشيد كه هر كس با من در باره سنّت پيامبر خدا احتجاج كند، من سزاوارترينِ مردم به سنّت پيامبر خدا هستم. امروز، هر كس را كه سخن مرا مىشنود و در اين جا حاضر است ، به خدا سوگند مىدهم كه پيامم را به غايبان برساند، و به حقّ خداوند و نيز حقّ پيامبرش و به حقّ خودم - كه بر شما حقّ خويشاوندى با پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله را دارم - ، از شما مىخواهم كه ما را يارى دهيد و ما را در برابر كسانى كه به ما ستم مىكنند، حمايت كنيد؛ چرا كه ما را هراسان كرده و به ما ستم نمودهاند و از شهر و ديار و فرزندانمان راندهاند و بر ما ظلم شده و از حقّمان باز داشتهايم و اهل باطل بر ما دروغ بستهاند، پس خدا را، خدا را در حقّ ما! ما را وا نگذاريد و ما را يارى دهيد تا خداوند متعال، يارىتان دهد».
امام باقر عليه السلام فرمود: «خداوند، يارانش را كه سيصد و سيزده مرد هستند، به گِرد او فراهم مىآورد، بى آن كه قرارى با هم گذاشته باشند؛ بلكه آنها را مانند ابرهاى پاييزى از هر سو گرد مىآورد و آن - اى جابر - ، همان آيهاى است كه خداوند در كتابش ذكر كرده است: «هر كجا باشيد، خداوند، همه شما را مىآورد، خداوند بر هر كارى تواناست». آن گاه با او ميان ركن [حجر الأسود] و مقام [ابراهيم] بيعت مىكنند و با او عهدى از پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله است كه از پدران به پسران تا به او ارث رسيده است، و - اى جابر - قائم، مردى از نسل حسين عليه السلام است كه خداوند، كارش را در يك شب برايش بهسامان مىكند. پس هر چه از اين امور بر مردم مشكل بنمايد، - اى جابر - [اثباتِ ]اين كه او از نسل پيامبر خداست و نيز وراثت او از عالمان ، عالمى از پى عالمى، براى آنها مشكل نخواهد بود ، و اگر همه اينها برايشان مشكل بنمايد، [شنيدنِ ]صداى آسمانى بر آنان مشكل نخواهد بود، هنگامى كه نامش و نام پدر و مادرش را ندا داده مىشوند».۶
1.به نظر مىرسد اين حديث به خاطر راوى آن ، از امام باقر عليه السلام است، چنان كه در نسخه ديگر از سرور أهل الإيمان، اين گونه آمده است. همچنين از جهت مضمون نيز همانند حديث قبل از آن در بحار الأنوار است. بنا بر اين، احتمال قوى داده مىشود كه با حديث قبلى يكى بوده و از امام باقر عليه السلام باشد .
2.اصهب، يعنى سرخ و سفيد و بور و احتمالاً در اين جا مقصود، فردى از تبار روميان است كه بور و سرخ و سفيد است.
3.ابقع، يعنى دورنگ، مانند زاغ سياه و سفيد و احتمالاً اين جا مقصود مردى است كه پيسى گرفته است. ظاهر سياق حديث، اين است كه اصهب و ابقع نام دو تن باشند مثل سفيانى.
4.بحار الأنوار : ج ۵۲ ص ۲۶۹ ح ۱۵۹ (به نقل از سرور أهل الإيمان: ص ۱۲۹ ح ۱) .
5.رمله، شهر ى در فلسطين و در دوازده ميلى بيت المقدّس است.
6.الغيبة، نعمانى : ص ۲۷۹ ح ۶۷ (با سندهاى متعدّد كه سه تاى آنها معتبر است) ، الاختصاص : ص ۲۵۵ ، بحار الأنوار : ج ۵۲ ص ۲۳۷ ح ۱۰۵ .
