۱۳۸۶. دلائل الإمامة - با سندش به نقل از ابو نبّاخ محمّد بن يعلى - : حسين بن على عليه السلام را در پشت كوفه ديدم كه با [برادرش‏] حسن عليه السلام به سوى معاويه مى‏رفتند . گفتم : اى ابا عبد اللَّه ! آيا [به صلح ،] راضى شدى ؟
فرمود : «بانگى بر آمد و هيجانى بر انگيخته شد . عربى رانده شده و زَهرى كُشنده و پيكان‏هايى تيز و بُرنده در كوفه و كربلا پيدا شدند . به خدا سوگند ، عامل اين كارها و صاحب قربانى و پرنده برچيننده دانه‏ها^۱ منم ، آن گاه كه كوه‏هاى كرانه عراق ، فرو مى‏ريزند و ناله كوفه، بلند مى‏شود و زمين ، از بركت، باز مى‏ايستد و خانه خدا را به تعطيلى مى‏كِشند و [فرد] كُند و بى‏تحرّك ، به مشقّت، پيش رانده مى‏شود و [فرد ]تندرو ، سركوب مى‏گردد . اى كاش دسته‏هايى [جنگجو] بودند كه من ، صاحب آنها بودم ! بس است ، بس است ! كجا و چگونه ؟ اگر مى‏خواستم ، مى‏گفتم كه كجا فرود مى‏آيم و كجا مى‏ايستم» .
گفتم : اى فرزند پيامبر خدا! چه مى‏گويى ؟
فرمود : «جايگاهم، ميان زمين و آسمان است و جايگاه فرودم ، آن جاست كه شيعيانِ سِتَبر و رنج‏ديدگان استوار هستند كه در برابر ستم ، سر فرود نمى‏آورند و براى آخرت ، از هيچ مشكل و سختى‏اى روى نمى‏گردانند . آنان، ميراثبَران على عليه السلام و وارثان خانه اويند» .^۲

۱۳۸۶. دلائل الإمامة : قالَ أبو جَعفَرٍ : حَدَّثَنا عيسَى بنُ ماهانَ بنِ مَعدانَ ، قالَ : حَدَّثَنا أبو جابِرٍ كَيسانُ بنُ جَريرٍ ، عَن أبِي النَّبّاخِ مُحَمَّدِ بنِ يَعلى‏ ، قالَ :
لَقيتُ الحُسَينَ بنَ عَلِيٍّ عليه السلام عَلى‏ ظَهرِ الكوفَةِ وهُوَ راحِلٌ مَعَ الحَسَنِ يُريدُ مُعاوِيَةَ ، فَقُلتُ : يا أبا عَبدِ اللَّهِ ، أرَضيتَ ؟
فَقالَ : شِقشِقَةٌ^۱ هَدَرَت‏^۲ ، وفَورَةٌ ثارَت ، وعَرَبِيٌّ مَنحِىٌ‏^۳ ، وسَمٌّ ذُعافٌ ، وقِيعانٌ بِالكوفَةِ وكَربَلاءَ ، إنّي وَاللَّهِ لَصاحِبُها ، وصاحِبُ ضَحِيَّتِها ، وَالعُصفورُ في سَنابِلِها ، إذا تَضَعضَعَ نَواحِي الجَبَلِ بِالعِراقِ ، وهَجهَجَ‏^۴ كوفانَ الوَهَلُ ^۵ ، ومَنَعَ البَرُّ جانِبَهُ ، وعُطِّلَ بَيتُ اللَّهِ الحَرامُ ، وأَزحَفَ‏^۶الوَقيذُ^۷ ، وقُدِحَ الهَبيدُ^۸ ، فَيالَها مِن زُمَرٍ^۹أنَا صاحِبُها ، إيهِ إيهِ أنّى‏ وكَيفَ ! ولَو شِئتُ لَقُلتُ : أينَ اُنزِلَ ، وأَين اُقيمَ .
فَقُلنا : يَابنَ رَسولِ اللَّهِ ، ما تَقولُ ؟ قالَ : مُقامي بَينَ أرضٍ وسَماءٍ ، ونُزولي حَيثُ حَلَّتِ الشّيعَةُ الأَصلابَ وَالأَكبادَ الصِّلابَ ، لا يَتَضَعضَعونَ لِلضَّيمِ ، ولا يَأنِفونَ مِنَ الآخِرَةِ مُعضِلاً ، يَحتافُهُم أهلُ ميراثِ عَلِيٍّ ووَرَثَةُ بَيتِهِ .