۷۲. امام رضا عليه‏السلام : افزودن بر شمار دوستان در زندگى ، گريه كنندگان پس از مرگ را افزايش مى‏دهد .

۷۳. لقمان ـ به پسرش ـ : پسركم ! هزار دوست بگير ، حال آن كه هزار [دوست ]نيز اندك است ، و يك دشمن هم مگير كه يكى نيز بسيار است .

۷۴. لقمان ـ به پسرش ـ : پسركم ! بر شمار دوستان بيفزا و از دشمنان ايمن مباش كه كينه در سينه‏هايشان ، چون آب زير خاكستر ، [پنهان ]است .

۷۵. امام على عليه‏السلام :
تا آن جا كه مى‏توانى بر شمار برادران بيفزا كه/
هرگاه از آنان يارى خواسته شود ، تكيه‏گاه و پشتيبان هستند .
هزار دوست و ياور ، بسيار نيست/
حال آن كه يك دشمن نيز بسيار است .

ر . ك : ص ۱۶۳ (گزينش دوست)؛ ص ۲۰۵ (آداب دوستى)؛ ص ۲۴۳ (احكام دوستى) .

۱ / ۴

فراق دوستان

۷۶. امام على عليه‏السلام : كسى كه از دوستانش جدا شده باشد ، زندگى ندارد .

۷۷. امام على عليه‏السلام : سه چيز ، سوزنده و كُشنده است : فقرِ پس از دولتمندى ، خوارى پس از عزّت و از دست دادن دوستان .

۷۲. الإمام الرضا عليه‏السلام : الاِستِكثارُ مِنَ الأَصدِقاءِ فِي الحَياةِ يُكثِرُ الباكينَ بَعدَ الوَفاةِ . ^۱

۷۳. لقمان عليه‏السلام ـ لاِبنِهِ ـ : يا بُنَيَّ اتَّخِذ ألفَ صَديقٍ ، وَالأَلفُ قَليلٌ . ولا تَتَّخِذ عَدُوّا واحِدا ، وَالواحِدُ كَثيرٌ . ^۲

۷۴. عنه عليه‏السلام ـ أيضا ـ : يا بُنَيَّ استَكثِر مِنَ الأَصدِقاءِ ، ولا تَأمَن مِنَ الأَعداءِ ؛ فَإِنَّ الغِلَّ في صُدورِهِم مِثلُ الماءِ تَحتَ الرَّمادِ . ^۳

۷۵. الإمام عليّ عليه‏السلام :
تَكَثَّر مِنَ‏الإِخوانِ مَااسطَعتَ‏إنَّهُمعِمادٌ إذا مَا استُنجِدوا وظُهورُ
ولَيسَ كَثيرا ألفُ خِلٍ‏وصاحِبٍوإنَّ عَدُوّا واحِدا لَكَثيرُ ^۴

۱ / ۴

فَراقُ الأَحِبَّةِ

۷۶. الإمام عليّ عليه‏السلام : لا عَيشَ لِمَن فارَقَ أحِبَّتَهُ . ^۵

۷۷. عنه عليه‏السلام : ثَلاثٌ هُنَّ المُحرِقاتُ الموبِقاتُ : فَقرٌ بَعدَ غِنىً ، وذُلٌّ بَعدَ عِزٍّ ، وفَقدُ الأَحِبَّةِ . ^۶