۱۴۱۰/۱۹۸۹-۱۹۹۰، ج۴، صص۲۵-۲۷؛ بر اشر، تفاسیر امامی، ص۸۴، ۱۰۲- ۱۰۳[[ب.ت: برـ اشر، ترجمه و نقد، صص۱۶۴-۱۶۷]]). کلمه «وَيْلَكَ» (وای بر تو) برای پررنگ کردن بارِ سرزنشآمیز سخن پیامبر[[ص]] به ابو بکر آمده است.
۳۳. فَیَومَئذٍ لاَ یُسألُ عَن ذَنبِهِ + مِنکُم+ إنسٌ وَلاَ جانٌّ (۵۵[الرحمن]:۳۹ / ۵۵۱ [۸]). ن.ک: فرات، ج۲، صص۴۶۱-۴۶۲، ش۶۰۴، نقلشده در: مجلسی، ج۸، صص۳۵۳-۳۵۴، ش۳، ج۹۲، ص۵۶، ش۳۱، نوری، ص۱۵۶، ش۱۲-۱۶؛ ابن بابویه، فضائل، ص۱۰۲، نقلشده در: مجلسی، ج۷، ص۲۷۳-۲۷۴، ش۴۵، ج۸، ص۳۶۰، ش۲۸؛ نجفی، صص۶۳۸-۶۳۹، ش۲۰ (از کتاب ابن بابویه)، نقلشده در مجلسی، ج۲۴، صص۲۷۵-۲۷۶، ش۶۱، ج۶۸، ص۱۴۴، ش۹۱؛ کتکانی، ج۴، ص۲۶۸، ش۲-۳ (از بشارات الشیعة ابن بابویه)، نقلشده در: نوری، ص۱۵۶، ش۱۹-ص۱۵۷، ش۳. طبق راویت نقلشده در کتاب سیاری، ابن اَرویٰ (یعنی عثمان) بود که کلمه مِنکُم را حذف کرد.
ه) ترکیب دستههای اول تا چهارم
۳۴. إنَّ اللهَ یَغفِرُ *الذُّنُوبَ جَمِیعًا* / + لَکُم جَمِیعًا الذُّنُوبَ+ (۳۹[الزمر]:۵۳ / ۴۷۳ [۶]). ن.ک: نجفی، ص۵۱۹، ش۲۳، نقلشده در: کتکانی، ج۴، ص۷۸-۷۹، ش۶، مجلسی، ج۲۴، ص۲۶۰، ش۱۳، نوری، ص۳۲۴، ش۹-۱۱. از روایت تفسیریِ نقلشده توسط سیاری روشن میشود که کلمه لَکُم آمده است تا تأکید کند که شیعیان هستند که سزاوار بخشوده شدن گناهانشان میباشند.
۲-۳-۲ قرائاتی که فاقد ماهیت امامی هستند
الف) تغییر اعراب
۳۵. فِیهِ یُغاثُ النَّاسُ وَفِیهِ *یَعْصِرونَ* / + یُعْصَرُونَ+ (۱۲[یوسف]:۴۹ / ۲۵۹ [۶]). ن.ک: سعد، ص۶۱، نقلشده در: نوری، ص۲۹۶، ش۳-۴؛ قمی، ج۱، ص۳۴۵-۳۴۶، نقلشده در: فیض، ج۳، ص۲۵، مجلسی، ج۱۲، ص۲۳۳، ش۶؛ عیاشی،
