قمی، ج۲، ص۲۷۸، نقل‌شده در: کتکانی، ج۴، ص۱۲۹، ش۴: ألا إنَّ الظالِمین ألَ (کتکانی: لآل) مُحَمَّدٍ حَقَّهُم.

۱۹. إنَّمَا تُوعَدُونَ لصَادِقٌ + فِي عَلِيٍّ+ (۵۱[الذاریات]:۵ / ۵۲۸ [۵]). ن.ک: نجفی، ص۶۱۴، ش۱ (هکذا نزلت)، نقل‌شده در: کتکانی، ج۴، ص۲۳۰، ش۱، مجلسی، ج۳۶، ص۱۶۲، ش۱۴۳، نوری، ص۳۳۲، ش۱-۲. در قمی (ج۲، ص۳۲۹، نقل‌شده در: کتکانی، ج۴، ص۲۳۰، ش۲، مجلسی، ج۳۵، ص۳۵۱، ش۳۷)، «فِي عَلِيٍّ» افزوده تفسیری است.

۲۰. یَا أیَّتُهَا النَّفسُ المُطمَئِنَّةُ +إلی مُحَمَّدٍ وَأهلِ بَیتِهِ+ (۸۹[الفجر]:۲۷ / ۶۴۸ [۶]). ن.ک: کلینی، ج۳، ص۱۲۷-۱۲۸، ش۲، نقل‌شده در: کتکانی، ج۴، ص۴۶۰-۴۶۱، ش۲، مجلسی، ج۶، ص۱۹۶، ش۴۹، ج۶۱، ص۴۸، ش۲۴، نوری، ص۳۴۴، ش۶-۱۰. قس: ابن بابویه، فضائل، ص۷۴.

ه) ترکیب دسته‌های اول تا چهارم

۲۱. فَلاَ تَمُوتُنَّ إلاَّ وَأنتُم *مُسلِمُونَ* / + مُسَلِّمُونَ لِوَلاَیَةِ عَلِيِّ بنِ أبي طَالِب+ (۲[البقره]: ۱۳۲/ ۷۶ [۵]). ن.ک: ابن شهرآشوب، ج۳، ص۹۵ (لِوَلایَةِ عَلِيٍّ)، نقل‌شده در: کتکانی، ج۱، ص۱۵۶، ش۲ (بِوَلایَةِ عَلِيّ)؛ نجفی، ص۷۹، ش۵۹ (بِوَلاَیَةِ عَلِيّ)، نقل‌شده در مجلسی، ج۲۳، ص۳۷۱، ش۴۸ (بولایة علي)، ج۳۵، ص۳۴۱، ش۱۰ (لِوَلایَةِ عَلِيّ). درباره «تسلیم، مُسَلِّم» در شیعه ن.ک: E. Kohlberg, "Imam and community in the pre-Ghayba period”, Authority and Political Culture in Shiʿism, ed. Said Amir Arjomand, Albany ۱۹۸۸, p. ۳۴ = کلبرگ، عقیده، ش۱۳؛ امیرمعزی، راهنما، ص۳۸، پ. ۶۴، ص۶۳، ۱۲۷، ۱۹۲، پ. ۳۸۷.

۲۲. *يَوْمَئِذٍ* يَوَدُّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ عَصَوُا الرَّسُولَ *لَوْ* تُسَوَّى بِهِمُ الْأَرْضُ / + یَومَ+ يَوَدُّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ عَصَوُا الرَّسُولَ + وَظَلَمُوا آلَ مُحَمَّدٍ حَقَّهُم أنْ+ تُسَوَّى بِهِمُ الْأَرْضُ (۴[النساء]:۴۲ / ۱۵۲ [۶]). ن.ک: تیسدال، ص۲۳۵ [[ب.ت: همین کتاب، ص۵۷]].

۱۴. وَكَفَى اللَّهُ الْمُؤْمِنينَ الْقِتالَ ‏+ بِعَلِيِّ بنِ أبي طَالِبٍ+ (۳۳[الأحزاب]:۲۵ / ۴۲۵، ۴۲۶ [۶]). این قرائت منسوب به ابن مسعود است (ن.ک: جفری، ص۷۵؛ طوسی، تبیان، ج۸، ص۳۳۱ (فقط کلمه ”بِعَلِيّ")؛ حسکانی، ج۲، ص۳-۵، ش۶۲۹-۶۳۲؛ محمد بن الحسن الفتال النیسابوری، روضة الواعظین، تص. محمد مهدی السید حسن الخرسان، قم، بی‌تا، ص۱۰۶؛ محمد بن یوسف الگنجی، کفایة الطالب فی مناقب علی بن ابی طالب، تص. محمد هادی الأمینی، بیروت ۱۴۱۳/۱۹۹۳، ص۲۰۴؛ حسن بن یوسف العلامة الحلی، نهج الحق، تص. عین الله الحسنی الاُرموی، قم، ۱۴۱۴/۱۹۹۵، ص۱۹۹؛ علی بن عیسی الإربلی، کشف الغمة، بیروت ۱۴۰۵/۱۹۸۵، ج۱، ص۳۲۴، سیوطی، دُر، ج۵، ص۳۶۸؛ مدرسی، «نزاع‌ها»، ص۳۱، پ.ن.۱۵۵، ص۳۹).

۱۵. اتَّقُوا مَا بَيْنَ أَيْديكُمْ وَمَا خَلْفَكُمْ + مِن وَلاَیَةِ الطَّوَاغِیتِ فَلا تَتَّبِعُوهُم+ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ‏ (۳۶[یاسین]:۴۵ / ۴۴۷ [۶]). قس: تیسدال، ص۲۳۹ [[ب.ت: همین کتاب، ص۶۲]]، درباره «طاغوت» ن.ک: T. Fahd, "Ṭāghūt”, EI۲, v. ۱۰, p. ۹۳-۹۴. در شیعه شکل جمع «طواغیت» برای توصیف حاکمان کافر استفاده می‌شود (ن.ک: E. Kohlberg, "Some Shīʿī views of the antediluvian world”, Studia Islamica ۵۲ (۱۹۸۰), p. ۴۸ = کلبرگ، عقیده، ش۹).

۱۶. إذا دُعِيَ اللهُ وَحدَهُ + وَأهلُ الوَلایَةِ+ کَفَرتُم (۴۰[غافر]:۱۲ / ۴۸۰ [۶]). ن.ک: کلینی، ج۱، ص۴۲۱، ش۴۶، نقل‌شده در: فیض، ج۴، ص۳۳۶، کتکانی، ج۴، ص۹۴، ش۵، نوری، ص۳۲۵، ش۵-۶؛ نجفی، ص۵۳۰-۵۳۱، ش۱۲، نقل‌شده در: کتکانی، ج۴، ص۹۴، ش۴، مجلسی، ج۲۳، ص۳۶۴، ش۲۵.

۱۷. وَتَرَی الظّالِمینَ +آلَ مُحَمَّدٍ حَقَّهُم+ (۴۲[الشوری]:۴۴ / ۴۹۰ [۵]). نقل‌شده از سیاری به واسطه ابن الجُحَم در نجفی، ص۵۵۰، ش۱۹، نقل‌شده در: کتکانی، ج۴، ص۱۲۹، ش۱، مجلسی، ج۲۴، ص۲۲۹، ش۳۰، نوری، ص۳۲۶، ش۲۲-ص۳۲۷، ش۱.

۱۸. إنَّ الظَّالِمِینَ +آلَ مُحَمَّدٍ+ فِي عَذابٍ مُقِیمٍ (۴۲[الشوری]:۴۵ / ۴۹۵ [۵]). قس: