امامان بوده، یا نسبت به قرائت‌های دیگر یاران پیامبر[[ص]] شباهت بیشتری به قرائت امامان داشته است.^۱

چنان‌که بر اَشِر نشان داده است،^۲ مفسران امامی پیشابویه دیدگاهی را که می‌گفت قرائت‌های مختلف قرآن از لحاظ رسمیت در یک سطح هستند، رد می‌کردند. طرفداران این دیدگاه [[یعنی اهل سنت]] بر جمله‌ای منسوب به پیامبر[[ص]] تکیه می‌کردند: ”قرآن به هفت حرف نازل شده است، که همه آنها شفابخش و کفایت‌کننده هستند ( أنزل / نزل القرآن علی سبعة أحرف کلّ / کلّها شافٍ کافٍ)."^۳ طبق دیدگاه آنان، منظور از کلمه « أحرف»^۴ در اینجا همان «قرائات» است. در مقابل این دیدگاه، نظر عالمان متقدم امامی بود که معتقد بودند تنها یک نسخه معتبر وجود دارد، یعنی نسخه معروف به «مصحف علی»، که از امامی به امام دیگر به ارث می‌رسد. قرائات امامی از این نسخه گرفته می‌شوند و بنابراین هیچ حرفی در درستی آنها نیست (وجود بیش از یک قرائت امامی برای یک آیه را با توسل به اختلاف بین راویان توجیه می‌کنند).^۵ بااین‌حال، امامیه هیچ گاه به قرائت خودش وضعیت قانونی (و رسمی) نداد. این دوگانگی راجع به قرائت‌ها در دو نوع روایت مختلف بازتاب یافته است. روایات نوع نخست وضعیتی را توصیف می‌کنند که در آن یکی از یاران امام نزد او قرآن را به شکل معمول می‌خواند، و وقتی به آیه‌ای می‌رسد که قرائتی امامی هم از آن وجود دارد، امام

بینشی به دست می‌آید. با همه نیاز امامیه به ابن مسعود، آنها این دیدگاه را که دو سوره آخر مصحف عثمانی (موسوم به «دو پناه» ـ المعوذتان) جزء قرآن نیستند، رد می‌کردند. نقل شده است که از امام ششم جعفر صادق[[ع]] درباره این موضوع سؤال شد و او پاسخ داد: ”ابن مسعود اشتباه کرده است." بنا بر تحریری دیگر او پاسخ داده است: ”ابن مسعود دروغ گفته است" ( فقال علیه السلام أخطأ ابن مسعود أو قال کذب ابن مسعود).^۱ وقتی از باقر[[ع]] خواستند که درباره این موضوع توضیح دهد که چرا ابن مسعود معوذتان را از نسخه‌های قرآنی که به دستش می‌رسید پاک می‌کرد، او از پدرش علی زین العابدین[[ع]] نقل کرد: این کار ابن مسعود طبق نظر شخصی‌اش بود ( إنما فعل ذلک ابن مسعود برأيه).^۲ مصحف اُبَی، بر خلاف مصحف ابن مسعود، شامل معوذتان بود.^۳ این می‌تواند دلیل رویکرد متفاوت جعفر صادق[[ع]] به قرائات این دو باشد. نقل شده که وقتی او با چند تن از شاگردانش دیدار داشت به آنها گفت: ”اگر ابن مسعود طبق قرائت ما نخواند، گمراه خواهد بود" ( إن کان ابن مسعود لا یقرأ علی قراءتنا فهو ضالّ). سپس افزود: ”اما ما طبق قرائت اُبیّ می‌خوانیم."^۴ این جمله آخر با آن آموزه امامی که می‌گوید امامان تنها منبع دانش در زمینه قرائت درست قرآنی هستند، سازگار نیست. محسن فیض کاشانی (د. ۱۰۹۱/۱۶۸۰) تلاش کرده است تا برای این مشکل راه‌حلی بیابد. او می‌گوید: منظور صادق[[ع]] این بوده که قرائت اُبیّ منطبق با قرائت