مرعشى تبريزى ، شرف الدين على بن محمّد (م ۱۳۱۶ ق) .

۴۳۸ . تعليقة على رجال الكبير .
مصفّى المقال فى مصنّفى علم الرجال ، ص ۳۱۲ .
اين تعليقه بر كتاب منهج المقال فى علم الرجال ، مشهور به رجال الكبير ميرزا محمّد استر آبادى تأليف شده است .
۴۳۹ . حاشية على منتهى المقال فى علم الرجال .
الذريعة ، ج ۶ ، ص ۲۲۳ ، ش ۱۲۴۸ .
اين حاشيه ، بر كتاب منتهى المقال محمّد بن اسماعيل مازندرانى نوشته شده است .
محقّق تهرانى در مصفّى المقال (ص ۲۱۲) ، از اين حاشيه با عنوان تعليقة على رجال أبى على هم نام برده است .

چهار سوقى ، سيّد ميرزا محمّد هاشم (۱۲۳۵ ـ ۱۳۱۸ ق) .

۴۴۰ . شرح مشيخة الفقيه .
الذريعة ، ج ۱۴ ، ص ۶۸ ، ش ۱۷۷۲ .
محقّق تهرانى ، نسخه اى از اين شرح را در كتاب هاى سيّد محمّد يزدى طباطبايى
مشاهده كرده و فهرست نموده است .
۴۴۱ . الفوائد الرجالية .
الذريعة ، ج ۱۶ ، ص ۳۳۹ (ش ۱۵۷۵) .
محقّق تهرانى مى گويد كه مؤلّف از اين كتاب در اجازه خود براى شيخ الشريعه ، نام برده است . ايشان در الذريعة (ج ۲۰ ، ص ۴۱ و ج ۲۱ ، ص ۲۲۳) ، اين كتاب را با عناوين مجمع الفوائد و مخزن الفرائد و معدن الفوائد ، فهرست كرده است . نيز در مصفّى المقال (ص ۴۹۱) اشاره كرده كه اين دو عنوان از اسامى ديـگـر الفوائد الرجاليةاند .
ايشان در الذريعة (ج ۱۰ ، ص ۱۵۸) ، اين كتاب را با عنوان رجال السيد محمّد هاشم الچهار سوقى هم فهرست نموده است .
۴۴۲ . رسالة في أحوال أبى بصير . ابو بصير ، از كنيه هاى مشتركى است كه جمعى از راويان به آن شناخته شده اند. از دير زمان ، در تعيين مراد از ابو بصيرِ در اسناد روايات ، اختلاف بوده است . مؤلّف اين رساله نيز تمييز اين كنيه مشترك را مورد توجّه قرار داده و اشخاصى را كه به اين كنيه شناخته شده اند، معرّفى كرده و از توثيق و تضعيف آنها بحث كرده است .
وى با بررسى اسناد روايات ، در نهايت به اين نكته مى رسد كه ابو بصير به صورتِ مطلق و بدون هيچ قرينه اى ، به ابو بصير ليث بن بخترى مرادى و يحيى بن ابى القاسم اطلاق شده است و هر دو نفر ، موثّق و مورد اعتمادند .
بر اين اساس ، رواياتى كه در اسناد آنها نام ابو بصير ديده مى شود ، از جهت راوى مورد اشكال نيستند . مؤلّف به تفصيل ، اسناد روايات و كتب رجالى و همچنين اقوال رجاليان را در اين موضوع ، مطرح كرده و بدانها استناد كرده است .
محقّق تهرانى در الذريعة (ج ۴ ، ص ۱۴۸ ، ش ۷۲۳) ، اين رساله را با عنوان ترجمة أبى بصير فهرست نموده و متذكّر شده است كه اين رساله ، در ضمن مجموعه رسائل اين مؤلّف با عنوان معدن الفوائد ، به چاپ رسيده است .
محقّق تهرانى آورده است كه اين رساله ، در ضمن مجموعه رسايل اين مؤلّف با عنوان «معدن الفوائد» ، به چاپ رسيده است .

كلانترى نورى ، ابوالفضل (۱۲۷۳ ـ ۱۳۱۶ ق) .

۴۳۵ . حاشية على رجال النجاشى .
الذريعة ، ج ۶ ، ص ۸۸ (ش ۴۵۸) .
محقّق تهرانى ، نسخه هاى از اين حاشيه را مشاهده كرده و نشانى داده است .
۴۳۶ . الدرّ الفتيق .
الذريعة ، ج ۸ ، ص ۶۷ (ش ۲۳۴) .
محقّق تهرانى در ذيل عنوان اين كتاب اشاره كرده است كه اين كتاب در علم رجال نوشته شده و نسخه آن را نزد فرزند مؤلّف ، مشاهده نموده است .
ايشان در الذريعة (ج ۱۰ ، ص ۹۳) اين كتاب را با عنوان رجال الميرزا أبى الفضل الطهرانى فهرست نموده است .
نسخه خطّى اين كتاب ، در كتاب خانه هاى ايران موجود است .
۴۳۷ . رسالة فى أصحاب الإجماع .
مصفّى المقال فى مصنّفى علم الرجال ، ص ۳۴ .