ياد شده است. ^۱
۱۳۲ . القواميس فى الرجال و الدراية ، از آقا بن عبد (فاضل دربندى) (م ۱۲۸۵ ق). فوايدى در بيان اقسام اسناد و طُرُق حديثى ، با نقل برخى از گفته هاى بزرگان اهل سنّت است كه در ده فصل مرتّب شده است. ^۲ اين كتاب با عناوين ديگر ، مانند طبقاة الرواة ، قواميس القواعد و... در الذريعة ياد شده است. ^۳ از اين مؤلّف ، اثرى با نام المنتفى النفيس من دُرر القواميس ، با تحقيق سيّد محمّد رضا جلالى در مجلّه تراثنا چاپ شده است كه ظاهرا همين اثر يا گزيده آن است. ^۴
۱۳۳ . طبقات الرواة [و تعليقات منتهى المقال] ، از عبد الحسين بن على تهرانى حائرى (شيخ العراقين) (م ۱۲۸۶ ق). از اين كتاب ، با عنوان رجال الشيخ عبد الحسين هم ياد شده است. ^۵
۱۳۴ . رجال ، از سيّد اعجاز حسين لكهنويى (م ۱۲۸۶ ق). ^۶
۱۳۵ . رجال السيّد أسد اللّه الإصفهانى ، از سيّد اسد اللّه بن سيّد محمّد باقر شفتى (م ۱۲۹۰ ق). ^۷
۱۳۶ . رجال آقا رفيع شريعتمدار ، از آقا رفيع شريعتمدار (۱۲۱۱ ـ ۱۲۹۲ ق). وى شاگرد حجّة الإسلام شفتى اصفهانى و شيخِ اجازه ميرزا محمّد بن عبد الوهاب ، امام الحرمين

اين كتاب ، راويان موثّق و ممدوحى را كه خود به روايت آنان عمل مى كرده ، گِرد آورده است. و در آخر آن ، كنيه ها و القاب و اسانيد تهذيب الأحكام و كتاب من لا يحضره الفقيه و فوايد رجالى ديگرى را ذكر مى كند . ^۱
۱۲۸ . تذكرة العلماء ، از سيّد مهدى على نجف على رضوى (م بعد از ۱۲۸۳ ق). كتاب ، در يك «مقدّمه» و دو «فصل» ، تدوين گرديده است. مقدّمه ، در جمع قرآن و علوم اختصاصى امامان عليهم السلام است. فصل اوّل ، به ذكر اصحاب پيامبر صلى الله عليه و آله و امامان عليهم السلام تا عصر غيبت صغرا اختصاص دارد و در فصل دوم ، دانشمندان ، محدّثان و مجتهدان متقدّم و متأخّر و معاصر مؤلّف ، ياد مى شوند. وى در سال ۱۲۸۳ ق، از نگارش آن ، فراغت يافته است. ^۲
۱۲۹ . المشتركات ، از ابو القاسم حائرى. مؤلّف در سال ۱۲۸۴ ق ، از نگارش كتاب ، فارغ گرديده است و در آن ، از جامع الرواة اردبيلى ، مشتركات كاظمى ، مشتركات طريحى ، و ميرزا محمّد استر آبادى و سيّد تفرشى ، بسيار مطلب نقل كرده است. شيخ آقا بزرگ درباره آن مى گويد: «بهترين كتابى است كه در مشتركات نوشته شده است». ^۳
۱۳۰ . ترجمة محمّد بن سنان ، از ملّا محمّد على بن احمد محلّاتى شيرازى (م ۱۲۸۴ ق). نسخه آن ، جزو موقوفات مدرسه حسن خان در كربلاست. ^۴
۱۳۱ . محافل المؤمنين ، از سيّد محمّد شفيع بهاء الدين محمّد حسينى عاملى (م بعد از ۱۱۸۵ ق). مستدرك مجالس المؤمنين ^۵ است. با عنوان رجال سيّد محمّد شفيع نيز از آن