محمد بن عمران بن موسی جُندی گرفته است.۱
اِسنادی که برای معرفی کتاب ابی الجعد در نقل ابو علی فضل بن حسن طَبَرسی (د. ۵۴۸/۱۱۳۵) آمده است، مؤید مطالب نجاشی است.۲ طَبَرسی که [[این نسخه را]] در سال ۵۲۹/۱۱۳۵ نقل میکند، چنین آورده است که هنگام ورود به مقبره علی الرضا در سال ۵۰۱/۱۱۰۷، آن را از نسخهای که به املای عبد الله بن عبد الکریم بن هوازن قُشَیری (د. ۴۷۷/۱۰۸۴) در اختیار او بوده استنساخ کرده است.۳ این شخص اخیر [[= قُشَیری]] این نسخه را در سال ۴۵۲/۱۰۶۰ از [[طریق]] ابو الحسن علی بن محمد بن علی الحاتِمی الزَوزَنی ـ ابو الحسن احمد بن هارون الزَوزَنی ـ ابو نصر محمد بن عبد الله بن محمد الحفدة العباس بن حمزة النَّیسابوری، که آن را در سال ۳۳۷/۹۴۸ نقل کرده، دریافت کرد. ابو نصر محمد بن عبد الله نیشابوری [[نیز]] این نسخه را در بصره از [[از روی نسخه]] ابو القاسم عبد الله بن احمد بن عامر طائی کتابت کرد. پدر این شخص اخیر در سال ۲۶۰/۸۷۴ به او رونوشتی از متنی را داده بود که خودش مستقیماً در سال ۱۹۴/۸۱۰ از علی الرضا[[ع]] دریافت کرده بود.
نسخه سوم در اختیار ابو احمد داوود بن سلیمان قزوینی بوده که در تاریخ محلیِ قزوین از او به عنوان کسی که به نقل مطالب شیعی از علی الرضا[[ع]] شهرت داشته یاد شده است. این نسخه در زمانی تهیه شد که او۴ مدتی از دست دشمناش در خانهای در قزوین مخفی شده بود. عالمان قزوین، از قبیل ابو الحسن علی بن محمد قزوینی (د. ۳۳۵/۹۴۷) در نهاوند، از آن نسخهای که در تملک داوود بن سلیمان بود نقل کردند. قابل توجه آنکه تمام منتخبهای نسخهای که در تملک داوود بن سلیمان بوده، و در منابع از آنها نقل شده، سندشان به علی بن ابی طالب[[ع]] منتهی میشود.
کسی که سلمی در زنجیره دوم بیواسطه از او نقل میکند، همواره شخصی با نام ابو نصر
1.. همان، صص۱۵۸-۱۵۹.
2.. احمد بن عامر الطائی، کتاب ابی الجعد، تص. حسین الطباطبایی البروجردی (تهران: مطبعۀ محمد فردین، [-۱۹])؛ برای طبرسی ن.ک: GAL I, ۴۰۵; GAL s. I, ۷۰۸.
3.. ابو سعد عبد الله بن عبد الکریم بن هوازِن قُشَیری (د. ۴۷۷/۱۰۸۴)، فرزند قُشَیری (د. ۴۶۵/۱۰۷۲) که طَبَرسی از او با کنیۀ ابو الفتح، به جای ابو سعد، یاد میکند (قس. ذهبی، سِیَر، ج۱۸، صص۵۶۲-۵۶۳).
4.در متن انگلیسی این ضمیر به «علی الرضا» برمیگردد؛ درحالیکه به نظر میرسد منظور نویسنده ارجاع ضمیر به «داود بن سلیمان قزوینی» بوده است. (و.)
