الدرّة الفاخرة ، ملاّ حبيب اللّه شريف كاشانى (۱۲۶۲ـ۱۳۴۰ق) .
مقباس الهداية ، عبداللّه مامَقانى (۱۲۹۰ـ۱۳۵۱ق) .
نهاية الدراية (شرح الوجيزة) ، سيد حسن صدر (۱۲۷۲ـ۱۳۵۴ق) .
أمان الحثيث فى علم الدراية ، محمد مهدى عماد تهرانى (م۱۳۴۸ق) .
گفتنى است بجز اينها آثار ديگرى در دراية الحديث از عالمان شيعى در فهرستْ نامه ها ياد شده اند كه به طبع نرسيده اند .
در ميان اهل سنّت نيز از اين آثار مى توان ياد كرد :
صعود المراقي ، قطب الدين محمد خَيضُرى (م۸۹۴ق) .
تدريب الراوي ، سيوطى (م۹۱۱ق) .
فتح الباقي ، ابويحيى زكريّا مصرى (م۹۲۸ق) .
المنظومة البيقونية ، بيقونى دمشقى (م۱۰۸۰ق) .
قواعد التحديث ، محمد جمال الدين قاسمى (م۱۳۳۲ق) .
* * *
در اين دوره به تعاريف نسبتاً روشنى از «علوم حديث» بر مى خوريم . هم عالمان شيعى و هم عالمان اهل سنّت ، در دوره مورد بحث ، به تعيين حدّ و رسم اين دانشْ اهتمام داشته اند .
اينك نگاهى بر اين تعاريفْ مى افكنيم .
شهيدثانى (م۹۴۶ق) در تعريف علم درايه گفته است :
علم يبحث فيه عن متن الحديث وسنده وطرقه من صحيحها وسقيمها وعليلها وما يحتاج إليه ليعرف المقبول منه من المردود . ^۱
شيخ بهايى (م۱۰۰۳ق) نيز در تعريف خويش نوشته است :

برخى گفته اند ، دوره تلخيص و شرح و حاشيه نويسى برآثار پيشين و بويژه اثرپذيرى از مقدّمه ابن صلاح به شمار مى رود . ^۱
در ميان آثار شيعه ، از اين كتاب ها مى توان ياد كرد :
بداية الدراية ، شهيد ثانى (م۹۴۶ق) .
الرعاية فى علم الدراية (شرح مزجى بداية الدراية) ، شهيد ثانى (م۹۴۶ق) .
وصول الأخيار ، حسين بن عبدالصمد حارثى (م۹۴۸ق) .
الوجيزة ، شيخ بهايى محمد بن حسين بن عبدالصمد (م۱۰۰۳ق) . ^۲
الرواشح السماوية ، ميرداماد (م۱۰۴۱ق) .
لبّ اللباب ، محمد جعفر شريعتمدار استرآبادى (م۱۲۶۳ق) .
سُبل الهداية في علم الدراية ، ملاّ على خليلى تهرانى (م۱۲۹۶ق) .
منظومة الدراية ، ميرزا محمد تنكابنى (م۱۳۰۲ق) .
توضيح المقال ، ملاّ على كَنى (م۱۳۰۶ق) .
مبدأ الآمال في قواعد الحديث والدراية والرجال ، على بن محمد جعفر شريعتمدار (م۱۳۱۵ق) .
الكفاية في الدراية ، ميرزا ابوطالب زنجانى تهرانى (م۱۳۲۹ق) .