۳۰۴۵.المزار ، شهيد اولـ به نقل از صفوان ـ: از امام صادق عليه السلام پرسيدم: امير مؤمنان را چگونه زيارت مى كنى؟ فرمود: «... بگو: سلام بر پدرِ امامان، دوست خاصّ نبوّت، ويژگى يافته با برادرى [ پيامبر خدا]! سلام بر پيشواى دين و ايمان و كلمه خداى رحمان! سلام بر ميزان عمل ها و دگرگون كننده حال ها و شمشير خداى باشكوه و ساقى سلسبيل ۱ زلال! سلام بر شايسته مؤمنان، وارث علم پيامبران و داور روز جزا! سلام بر درخت تقوا و شنواى راز و نجوا! سلام بر حجّت بالغه الهى و نعمت سرشار و انتقامِ كوبنده خدا! سلام بر راه روشن و ستاره آشكار و پيشواى دلسوز و بَرفروزنده نور ، و رحمت و بركات خدا بر تو باد!
سپس مى گويى:
خداوندا! بر امير مؤمنان على بن ابى طالب، درود فرست، بر او كه برادر پيامبر تو و ولىّ و ياور اوست و وصى، وزير، وديعت گاه علم و جايگاه راز و باب حكمت اوست؛ آن كه به حجّت او گوياست و به شريعت او دعوتگر است و جانشين او در امّتش و زداينده غم و رنج از چهره پيامبر صلى الله عليه و آله و درهم كوبنده كافران و به ذلّت كشنده فاجران است ؛ آن كه او را نسبت به پيامبر صلى الله عليه و آله ، همچون هارون نسبت به موسى قرار دادى.
خدايا! با دوستدارش دوستى كن و با دشمنش دشمنى كن، ياورش را يار باش و خوار كننده اش را خوار ساز و از اوّلين و آخرين ، هر كه با او به عداوت برخيزد، لعنتش كن و بهترين درودى را كه بر هر يك از جانشينان پيامبرانت فرستاده اى ، بر او فرست، اى پروردگار جهانيان!».
۳۰۴۶.امام صادق عليه السلام :هرگاه خواستى قبر امير مؤمنان را زيارت كنى، وضو بگير و غسل كن و آرام راه برو و بگو:
خدا را سپاس كه مرا گرامى داشت، با شناخت پيامبر خدا و كسى كه طاعتش را واجب ساخت، از روى رحمت خود و نعمتى كه با ايمان بر من عطا كرد. خدا را شكر كه مرا در سرزمين هايش به سير وا داشت و مرا بر مركب هاى خود ، سوار كرد و راه دور را براى من پيمود و بدى را از من دور كرد، تا آن كه مرا به حرم برادر پيامبر خودش وارد كرد و در كمال عافيتْ آن را نشانم داد.
خدا را سپاس كه مرا از زائران قبر وصىّ پيامبرش قرار داد. خدا را سپاس كه مرا به اين راه، رهنمون شد و اگر خداوندْ هدايتمان نمى كرد، راه نمى يافتيم. گواهى مى دهم كه جز خداوندْ معبودى نيست، تنها و بى شريك است و گواهى مى دهم كه محمّد صلى الله عليه و آله بنده و فرستاده اوست، از نزد او حق را آورد و گواهى مى دهم كه على، بنده خدا و برادر پيامبر خداست.
سپس به قبر نزديك مى شوى و مى گويى:
سلام از خدا و سلام و درود بر محمّد، امين خدا بر رسالت او و فرمان هاى استوارش و معدن و جايگاه وحى و قرآن، پايان بخش آنچه گذشت و گشاينده آنچه در پيش است و حافظ و نگه دارنده همه اينها و گواه بر خلق، و چراغ روشنى بخش! و سلام و رحمت و بركات خدا بر او باد!
خداوندا! بر محمّد و دودمان مظلوم او درود فرست، برترين، كامل ترين، والاترين، سودمندترين و گرامى ترين درودى كه بر پيامبران و برگزيدگانت فرستاده اى.
خداوندا! بر امير مؤمنان درود فرست، بنده تو و بهترينِ آفريدگانت پس از پيامبرت و برادر فرستاده ات و جانشين پيامبرت؛ آن كه او را به علم خويش برانگيختى و هدايتگر هر كس از بندگانت كه خواستى قرار دادى و او را راهنماى بر كسانى كه با رسالت هاى خود مبعوثشان ساختى قراردادى و او را به عدل خويش، ادا كننده جزا و داور ميان خلق خود ساختى! سلام و رحمت و بركات خدا بر او باد!
خدايا! بر پيشوايان از نسل او درود فرست؛ آنان كه پس از او برپا دارنده فرمان خدايند و پاكانى كه براى يارى دين، آنان را پسنديده اى تا حافظان راز تو، شاهدان بر خلق و نشانه هاى روشن براى بندگانت باشند. بر همه آنان به هر قدر كه بتوانى ، درود فرست.
سلام بر خالصان خدا از ميان خلقش! سلام بر مؤمنانى كه فرمان تو را برپا داشته، اولياى خدا را پشتيبانى كردند و براى خوف آنان ، خائف شدند! سلام بر فرشتگان خدا!
سلام بر تو ، اى امير مؤمنان! سلام بر تو ، اى دوستِ دوستِ خدا! سلام بر تو ، اى برگزيده خدا! سلام بر تو ، اى ولىّ خدا! سلام بر تو ، اى حجّت خدا! سلام بر تو ، اى ستون دين و وارث علم اوّلين و آخرين و صاحب مقام و راه راست! گواهى مى دهم كه تو نماز را برپا داشتى و زكات پرداختى، امر به معروف و نهى از منكر كردى، از پيامبر صلى الله عليه و آله پيروى كردى، قرآن را آن گونه كه شايسته است ، برخواندى، به پيمان الهى وفا كردى و در راه خدا آن گونه كه شايسته است ، به جهاد پرداختى، خيرخواه خدا و پيامبرش بودى و [براى خدا] صبورانه جانت را نثار كردى، در دفاع از دين خدا و حمايت از پيامبرش به عشق وعده هاى الهى به رضوان، جهاد كردى و بر راهى كه شاهد و شهيد و مشهود آن بودى ، پيش رفتى.
خداوند از سوى پيامبرش و اسلام و مسلمانانْ بهترين پاداشت دهد و كُشنده تو را لعنت كند و نيز كسى را كه بر كشتن تو بيعت كرد، يا با تو به مخالفت برخاست و بر تو دروغ بست و ستم كرد و حقّ تو را غصب نمود و هركس كه اين را شنيد و به آن راضى شد. من در پيشگاه خداوند از آنان بيزارم.
خدا لعنت كند امّتى را كه با تو مخالفت كردند و ولايت تو را انكار نمودند و امّتى را كه بر ضدّ تو همدست شدند و امّتى را كه تو را كشتند و امّتى را كه با تو پيكار كردند و امّتى را كه تو را خوار ساختند و ديگران را به ترك يارى تو فراخواندند. خدا را سپاس كه جايگاه آنان را دوزخ قرار داد ، و بد جايگاه و محلّ ورودى است.
خدايا! با همه لعنت هاى خود، امّتى را لعنت كن كه پيامبرانت وجانشينان پيامبرانت را كشتند . گرماى آتش خود را به آنان بچشان، طاغوت ها، پيشوايان ستم، فرعون ها، لات و عُزّى و جِبْت و طاغوت را لعنت كن . هر همتايى جز خدا كه خوانده مى شود، و هر نوآور و بدعتگذارِ افترا زننده را لعنت كن .
خدايا! آنان را و پيروان، دوستداران و همبستگان آنان را بسيار لعن كن . خدايا ! قاتلان حسين عليه السلام را لعنت كن (سه بار). خدايا ! عذابشان كن؛ عذابى كه به هيچ يك از جهانيان وارد نساخته اى، و به خاطر آن كه با واليان امرت مخالفت كردند ، عذابت را دو چندان كن و براى ايشان عذابى را آماده كن كه بر هيچ يك از آفريدگانت روا نداشته اى!
خدايا! بر كشندگان ياوران پيامبرت و ياران امير مؤمنان و بر كُشندگان حسين عليه السلام و ياوران حسين و قاتلان همه كسانى كه در راه ولايت دودمان محمّد صلى الله عليه و آله كشته شده اند، بر همه آنان عذابى دوچندان در پايين ترين طبقه دوزخ برسان؛ عذابى كه هرگز از آنان سبُك و كاسته نشود و پيوسته گرفتار آن عذاب باشند، مطرود و سرافكنده، كه پشيمانى و خوارى دراز مدّت را به خاطر كشتن دودمان پيامبر و فرستاده ات و پيروان آنان از بندگان صالحت را به چشم ببينند. خدايا! آنان را در نهانِ نهان و آشكارِ آشكار، در آسمان و زمينْ لعنت كن.
خدايا! براى من درباره اولياى خويش، زبانِ راست قرار بده ۲ و شهادتگاه و حرم آنان را برايم محبوب گردان، تا آن كه مرا هم به ايشان ملحق سازى و در دنيا و آخرت ، مرا دنباله رو آنان قرار دهى، اى مهربان ترينِ مهربان!
آن گاه ، طرف سرِ آن حضرت نشسته، بگو:
سلام خدا و سلام فرشتگان مقرّب پروردگار و آنان كه با دل هايشان تسليم اند و به فضيلت تو گويايند و شاهدند كه تو راستگو و صدّيقى، بر تو باد، اى مولاى من! درود خدا بر روح و جان تو، پاك و پاكيزه و پاك شده، از نسل پاك و پاكيزه و پاك شده.
اى ولىّ خدا و ولىّ پيامبرِ او! گواهى مى دهم كه پيام را رساندى و تكليف را ادا كردى . گواهى مى دهم كه تو دوست خدا، درگاه خدا و جهت و سوى خدا هستى كه از تو به خدا مى رسند، و اين كه تو راه خدا و بنده خدا و برادرِ پيامبر خدايى . به زيارتت آمده ام؛ چرا كه حال و جايگاه تو نزد خدا و رسول، بسى بزرگ است . با زيارتت به خدا تقرّب مى جويم و خواهان رهايى از دوزخم . به تو از آتشى پناه مى برم كه با ستمى كه بر خويش كرده ام، مستحقّ آنم .
آمده ام، از همه چيز بريده ام و به تو و فرزندانت ـ كه در تزكيه و پيرايش حق، جانشين تو هستند ـ پيوسته ام . دلم تسليم شما و كارم پيرو شما و يارى ام فراهم شده براى شماست . من بنده خدا و غلام توام، و در اطاعت تو به سويت آمده ام و با اين زيارت، منزلت والا در پيشگاه خدا را مى جويم. تو از آنانى كه خداوندْ فرمانم داده كه با آنان پيوند داشته باشم و بر نيكى بر آنان مرا وا داشته و بر فضيلت آنان رهنمونم گشته و به محبّتشان راهنمايى ام كرده ، و تشويقم نموده كه نزد آنان آيم ، و الهامم كرده كه حاجت هايم را نزد تو بطلبم.
شما خاندانى هستيد كه هركس ولايت شما را داشته باشد ، سعادتمند مى گردد و هر كس سراغ شما آيد ، محروم نمى شود و هر كه هوادار شما گردد ، زيان نمى كند و هركس با شما دشمنى كند ، سعادت نمى يابد. براى پناه جُستنْ هيچ كس را براى خودم بهتر از شما نمى شناسم. شما خاندان رحمت و ستون هاى دين و پايه هاى زمين و درخت پاكيد.
خدايا! روى كردنم را به سوى تو به واسطه پيامبرت و خاندان رسولت محروم مساز و شفيع قرار دادنشان را به درگاه تو رد مكن. خدايا! تو بر من منّت نهادى كه به زيارت و ولايت و معرفت او توفيقم دادى. پس مرا از ياورانش و از آنان كه به سبب او پيروزى مى يابند ، قرار بده . بر من منّت بگذار در دنيا و آخرت، كه ياور دينت باشم.
خدايا! من زنده ام بر آنچه على بن ابى طالب عليه السلام بر آن زيسته است و مى ميرم بر آنچه على بن ابى طالب عليه السلام بر آن مُرده است.
