۵۵۳۵.امام باقر عليه السلامـ در مورد اين سخن خداى متعال: «اى ابليس! تو را چه باز داشت از سجده كردن در برابر آنچه با دو دستم آفريدم؟» ـ: دست، در سخن عرب، به معناى نيرو و نعمت است. خدا فرمود: «و بنده ما داوود نيرومند را ياد كن» و فرمود: «و آسمان را با نيرو برافراشتيم» ، يعنى با نيرو، و فرمود: «و ايشان را به روحى از نزد خويش، نيرومند گردانيده است» ، يعنى آنان را نيرومند گردانيده است، و گفته مى شود: فلانى نزد من، دستان زيادى دارد، يعنى فزون بخشى ها و نيكى دارد و [گفته مى شود: ]فلانى نزد من، دست تابانى دارد، يعنى نعمت دارد.

۵۵۳۶.امام باقر عليه السلامـ در مورد سخن خداى بزرگ: «از روح خويش در او دميدم» ـ: روحى است كه خدا آن را انتخاب كرده و برگزيده و آفريده و به خودش نسبت داده است و آن را بر همه روح ها برترى بخشيده است. پس از آن، فرمان داده تا از آن در آدم عليه السلام دميده شود.

۵۵۳۷.امام صادق عليه السلام در مورد سخن خداى عز و جل: «خداى رحمتگر بر عرش استوا يافته است» ـ : خدا نسبت به همه چيز، مساوى است [و بر همه چيز به يكسان استيلا دارد]. در نتيجه، چيزى نسبت به چيز ديگر به خدا نزديك تر نيست.

۵۵۳۸.التوحيد از محمّد بن على حلبى و او از امام صادق عليه السلامچنين نقل مى كند ـ در مورد اين سخن خداى بزرگ كه: «روزى كه دامن از ساق برگرفته شود» ـ ^۱ ] امام عليه السلام [فرمود: «خداى چيره، والاتر از اين است». پس به ساقش اشاره كرد و دامن از آن برگرفت. ^۲
خداوند فرمود: «و آنان به سجود خوانده مى شوند، ولى نمى توانند» . امام عليه السلامفرمود: «مردم (اهل جهنّم) مبهوت مى شوند و زبانشان بند مى آيد، و بيم و ترس در آنان پديد مى آيد و چشم ها خيره مى شود، ارواح به حنجره ها مى رسند ]و مردم در آستانه تهى كردن قالب، قرار مى گيرند]، چشم هايشان ترسان مى گردد، خوارى آنها را فرا مى گيرد و در حالت سلامت، به سجود خوانده مى شوند.

۵۵۳۵.الإمام الباقر عليه السلامـ في قَولِهِ تَعالى : «يَـإِبْلِيسُ مَا مَنَعَكَ أَن تَسْجُدَ لِمَا خَلَقْتُ بِيَدَىَّ» ^۱ ـ: اليَدُ في كَلامِ العَرَبِ القُوَّةُ وَالنِّعمَةُ ؛ قالَ : «وَ اذْكُرْ عَبْدَنَا دَاوُدَ ذَا الْأَيْدِ» ^۲ وقالَ : «وَ السَّمَاءَ بَنَيْنَـهَا بِأَيْيْدٍ» ^۳ أَي بِقُوَّةٍ ، وقالَ : «وَ أَيَّدَهُم بِرُوحٍ مِّنْهُ» ^۴ أَي قَوّاهُم ، ويُقالُ: لِفُلانٍ عِندي أَيادي كثيرةٌ أي فَواضِلُ وإحسانٌ ، وَلَهُ عِندي يَدٌ بَيضاءُ ؛ أَي نِعمَةٌ . ^۵

۵۵۳۶.عنه عليه السلامـ في قَولِ اللّهِ عز و جل : «وَ نَفَخْتُ فِيهِ مِن رُّوحِى» ^۶ ـ: روحٌ اختارَهُ اللّهُ وَاصطَفاهُ وخَلَقَهُ وأَضافَهُ إِلى نَفسِهِ ، وفَضَّلَهُ عَلى جَميعِ الأَرواحِ ، فَأَمَرَ فَنُفِخَ مِنهُ في آدَمَ . ^۷

۵۵۳۷.الإمام الصادق عليه السلامـ في قَولِ اللّهِ عز و جل : «الرَّحْمَـنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوَى» ^۸ ـ: اِستَوى مِن كُلِّ شَيءٍ ، فَلَيسَ شَيءٌ أَقرَبَ إِلَيهِ مِن شَيءٍ . ^۹

۵۵۳۸.التوحيد عن محمّد بن عليّ الحلبيّ عن الإمام الصادق عليه السلامـ في قَولِهِ عز و جل : «يَوْمَ يُكْشَفُ عَن سَاقٍ» ^۱۰ ـقالَ : تَبارَكَ الجَبّارُ ، ثُمَّ أَشارَ إِلى ساقِهِ فَكَشَفَ عَنَها الإِزارَ . ^۱۱ قالَ :
«وَ يُدْعَوْنَ إِلَى السُّجُودِ فَلاَ يَسْتَطِيعُونَ» ^۱۲ ، قالَ : أُفحِمَ القَومُ ، ودخَلَتهُمُ الهَيبَةُ ، وشَخَصَتِ الأَبصارُ ، وبَلَغَتِ القُلوبُ الحَناجِرَ ، خاشِعَةً أَبصارُهمُ ، تَرهَقُهُم ذِلَّةٌ ، وقَد كانوا يُدعَونَ إِلَى السُّجودِ وهُم سالِمونَ . ^۱۳