فصل هشتاد و ششم : وارث
واژه شناسى «وارث»
صفت «وارث (ميراث بَر) » ، اسم فاعل از ريشه «ورث» است و كار بُرد اين ريشه در باره چيزى است كه براى گروهى باشد، وسپس به واسطه ارتباط نَسَبى يا سَبَبى، از آنِ ديگران شود .
ممكن است به كار بردن نام «وارث» در مورد خداى متعال، به اين جهت باشد كه هر موجودى در اين جهان، عمر محدودى دارد و تنها موجودى كه ازلى و ابدى است، خداست و در نتيجه، او وارث همه چيز است. خداى سبحان، هميشه مالك حقيقى و مطلق همه چيز است؛ امّا نام «وارث» به اعتبار باقى بودن خدا بعد از نابودى موجودات، «به مالكيّت خدا» اشاره مى كند.
احتمال ديگر، اين است كه: چون كسى كه چيزى به او به ميراث مى رسد، آن را بدون زحمت و سختى به دست آورده است و خداوند نيز بدون هيچ گونه زحمت و سختى، مالك همه موجودات است، پس مى توان خداوند را «وارث» ناميد .
