فصل هشتاد و سوم : مُهلِك
واژه شناسى «مُهلِك»
صفت «مُهلِك (هلاك كننده) » ، اسم فاعل از «أَهْلَكَ ، يُهْلِكُ»، از ريشه «هلك» است، كه بر در هم شكستن و سرنگون شدن دلالت مى كند. «هلاك (سرنگون شدن)» نيز از همين ريشه است و از اين رو ، درباره مرده گفته مى شود: «هَلَكَ». همچنين گفته مى شود: «هَلَكَ الناسُ» ؛ به اين معنا كه مردم ، به جهت بدى كارهايشان ، سزاوار آتش [جهنّم ]شدند.
مُهلِك ، در قرآن و حديث
در قرآن كريم ، برگرفته ها از ريشه «هلك» در حدود ۴۴ بار به خداى متعال نسبت داده شده و صفت «مُهلِك» پنج بار به كار رفته است.
در قرآن و احاديث ، «هلاكت» ، گاه به معناى مرگ و از بين رفتن در اين دنيا ، گاه به معناى مرگ و نابودى در دنيا همراه با فرو آوردن عذاب، و گاه به معناى ورود به جهنّم در آخرت ، آمده است .
حديثى كه مى گويد: «[ خدا ] نابود كننده همه چيزها و هلاك كننده آنهاست» ، به معناى نخست اشاره دارد؛ زيرا همه موجودات ، عمر محدودى در اين جهان دارند. نيز به نظر مى رسد كه آيات و احاديثى كه خداى سبحان را هلاك كننده گناهكاران و نافرمانان و ستمكاران و گزافكاران وصف مى كنند، معناى دوم و سوم را با هم قصد كرده اند ؛ يعنى وقتى قرآن مى گويد : «و بى گمان ، ما مردمِ دوره هاى پيش از شما را ، چون ستم كردند ، هلاك كرديم» ، مقصود ، فرو آوردن عذاب بر آنان در دنيا و وارد كردن آنها به دوزخ در آخرت است.
