كريم و اَكرم ، در قرآن و حديث
در قرآن كريم ، صفت «كريم» ، يك بار همراه با صفت «غنى» و يك بار همراه با صفت «ربّ» به كار رفته است و صفت «اكرم» ، يك بار به صورت «پروردگارت كريم ترين است» و دو بار به صورت «داراى شكوه و كرم» به كار رفته است.
همان طور كه در واژه شناسى ديديم ، كَرَم ، به دو معناى «شرف» و «گذشت از گناه» به كار رفته است. در احاديث نيز «كريم» به دو معناى شريف و گذشت كننده از گناهان بندگان ، آمده است. عبارت «پس او عزيزتر و كريم تر و ارجمندتر و بزرگ تر از آن است كه توصيفگران ، نهايت ارجمندى اش را توصيف كنند، يا دل ها به نهايتِ بزرگى اش راه يابند»، به معناى اوّل اشاره دارد و تعابير ديگر ، مانند : «مرا عفو كن و از من درگذر، اى كريم!» و «خدايا! به واسطه كَرَم و فزون بخشى، بر من نيكىِ بدون عوض كن» ، در معناى دوم به كار رفته است.
به نظر مى رسد كه كَرَم ، وقتى به ذات نسبت داده مى شود، به معناى شرف است و هنگامى كه به فعل نسبت داده مى شود ، به معناى گذشت و بخشش است .
