۴۵۴۵.امام رضا عليه السلام :همانا هر سازنده چيزى، از چيزى ساخت و خداوند، آفريدگار لطيفِ شكوهمند ، [ جهان هستى را ]از هيچ آفريد و ساخت.
ر . ك : ص ۵۹ (نو پديد آورى) و ج ۵ ص ۲۷۹ (معناى اوّل و آخر بودن خداوند) و ۵۰۹ (خدا بود و چيزى با او نبود) .
۲۲ / ۳ ـ ۱۰
كليّاتى درباره آنچه در آغاز آفرينش نبوده است
۴۵۴۶.امام على عليه السلام :منزّه است آن كه آفرينش آنچه آغازگرى كرد، و تدبيرِ آنچه آفريد، بر او گران نمى آيد ، و از سرِ ناتوانى و سستى به آنچه آفريد، بسنده ننمود ؛ دانست چه مى آفريند ، و آفريد آنچه مى دانست . نه با انديشيدن در دانشى نو پديد ، به آنچه آفريد ، رسيد و نه در آنچه نيافريد ، شبهه اى، بر او درآمد؛ بلكه [ آنچه آفريد بر اساس ]حكمى قطعى و دانشى محكم و فرمانى استوار است.
۴۵۴۷.امام على عليه السلام :كارها از خواستِ او برآمده است ؛ پديد آورنده گونه هاى اشيا ، بى تدبّر انديشه اى كه به آن باز گردد [ و از آن سود برد ] ، و بدون قريحه غريزى كه آن را [ در درون ] نهفته باشد و بدون تجربه اى كه در آن از رخدادهاى روزگاران ، بهره برده باشد، و بدون انبازى كه او را بر نوآورى امور شگفت ، يارى كرده باشد . پس آفرينش او به فرمان او تمام گشت و بر طاعت او گردن نهاد و فراخوان او را پاسخ گفت و در برابر آن [تحقّق فرمان او] كُندىِ كُند كننده و درنگِ درنگ كننده، مانع نشد. پس كژى اشيا را درست كرد و حدود آنها را روشن نمود و با توانايى خود ، ميان اشياى ناسازگار، سازوارى داد و رشته هاى هم بستگى آنها را متّصل كرد و آنها را در گونه هايى گوناگون ، در حدود و اندازه ها و سرشت ها و شكل ها، جدا ساخت ؛ آفريده هايى نو پديد كه ساختِ آنها را استوار داشت و آنها را بر طبق آنچه اراده كرد ، آفريد و نوآورى كرد.
