۴۹۰۲.امام صادق عليه السلام :خداوند ، نورى است كه هيچ تاريكى اى در او نيست و زنده اى است كه هيچ مرگى براى او نيست و دانايى است كه هيچ جهلى در او نيست و صمدى است كه راه در آمدن در او نيست. خداوندگار ما، روشنْ ذات، زنده ذات، ذاتا دانا و ذاتا صمد است.

۴۹۰۳.امام كاظم عليه السلام :دانش خدا، به كجايى وصف نمى گردد و دانش خدا به چگونگى موصوف نمى شود و دانش از خدا كناره نمى گيرد و خدا از آن جدا نمى شود و ميان خدا و دانش او ، مرزى نيست (دانش او ، چيزى زايد بر ذات نيست).

۴۹۰۴.امام رضا عليه السلام :خداوند متعال ، دانا ناميده شده است، بى دانشِ نوپديدى كه به وسيله آن ، به اشيا علم يافته باشد و [ يا ] از آن بر نگهدارى آنچه از امرش رو خواهد آورد و [ يا در ] انديشيدن به آنچه از آفريده هايش كه مى آفريند، يارى جسته باشد و [ يا به وسيله آن ] ، آنچه را در گذشته از آفريده هايش نابود گرداند، تباه كرده باشد ؛ چرا كه اگر آن علم نزد او حاضر نباشد و از او نهان گردد، نادانِ ناتوان خواهد بود، همچنان كه ما هر گاه انسان هاى دانشمند را ديده ايم كه دانشمند ناميده شده اند ، به سبب دانشى نوپديد بوده است كه در آن ( / پيش از آن) نادان بودند و چه بسا علم به اشيا ، از ايشان كناره گيرد و به نادانى باز گردند و خدا دانا ناميده شده است ؛ زيرا او به چيزى جهل ندارد . پس آفريدگار و آفريده، در نام «دانا» اشتراك دارند و معنا ـ بر پايه آنچه ديدى ـ متفاوت است.

۴۹۰۵.الكافىـ به نقل از كاهلى ـ: به امام كاظم عليه السلام در دعايى نوشتم : ستايش ، از آنِ خداست به [ اندازه ] نهايتِ دانش او . پس برايم نگاشت : «هرگز مگو : نهايتِ دانش او ؛ چرا كه دانش او نهايتى ندارد ؛ ولى بگو : نهايتِ خشنودى او» .

۴۹۰۲.الإمام الصادق عليه السلام :اللّهُ نورٌ لا ظَلامَ فيهِ، وحَيٌّ لا مَوتَ لَهُ، وعالِمٌ لا جَهلَ فيهِ، وصَمَدٌ لا مَدخلَ فيهِ، رَبُّنا نورِيُّ الذّاتِ، حَيُّ الذّاتِ، عالِمُ الذّاتِ، صَمَدِيُّ الذّاتِ. ^۱

۴۹۰۳.الإمام الكاظم عليه السلام :عِلمُ اللّهِ لا يوصَفُ مِنهُ بِأَينٍ ، ولا يوصَفُ العِلمُ مِنَ اللّهِ بِكَيفٍ، ولايَفرُدُ العِلمُ مِنَ اللّهِ، ولا يُبانُ اللّهُ مِنهُ، ولَيسَ بَينَ اللّهِ وبَينَ عِلمِهِ حَدٌّ. ^۲

۴۹۰۴.الإمام الرضا عليه السلام :إِنَّما سُمِّيَ اللّهُ تَعالى بِالعِلمِ بِغَيرِ عِلمٍ حادِثٍ عَلِمَ بِهِ الأَشياءَ، استَعانَ بِهِ عَلى حِفظِ ما يَستَقبِلُ مِن أَمرِهِ، وَالرَّوِيَّةِ فيما يَخلُقُ مِن خَلقِهِ، ويُفسِدُ ما مَضى مِمّا أَفنى مِن خَلقِهِ، مِمّا لَو لَم يَحضُرهُ ذلِكَ العِلمُ ويَغيبُهُ كانَ جاهِلاً ضَعيفا ، كَما إِنّا لَو رَأَينا عُلَماءَ الخَلقِ إِنَّما سُمّوا بِالعِلمِ لِعِلمٍ حادِثٍ، إِذ كانوا فيهِ جَهَلَةً ورُبَّما فارَقَهُمُ العِلمُ بِالأَشياءِ فَعادوا إِلَى الجَهلِ، وإِنَّما سُمِّيَ اللّهُ عالِما ؛ لِأَنَّهُ لا يَجهَلُ شَيئا، فَقَد جَمَعَ الخالِقَ وَالمَخلوقَ اسمُ العالِمِ وَاختَلَفَ المَعنى عَلى ما رَأَيتَ. ^۳

۴۹۰۵.الكافي عن الكاهلي :كَتَبتُ إِلى أَبِي الحَسَنِ عليه السلامفي دُعاءٍ : الحَمدُ للّهِِ مُنتَهى عِلمِهِ ، فَكَتَبَ إِلَيَّ : لا تَقولَنَّ مُنتَهى عِلمِهِ ، فَلَيسَ لِعِلمِهِ مُنتَهى ، ولكِن قُل : مُنتَهى رِضاهُ . ^۴