مرتبه دوم : توحيد در صفات
توحيد صفاتى، يعنى نفى صفات زايد بر ذات از خداوند و اين مطلب ، ملازم با توحيد ذاتى است ؛ زيرا بر اساس توحيد ذاتى ، خداى متعال، مركّب از اجزا نيست و پذيرش صفات زايد بر ذات ، مستلزم مركّب بودن خداى متعال از ذات و صفات است .
توحيد صفاتى، متعلّق به صفات ذات است، نه صفات فعل . به سخن ديگر ، صفات ذاتى مانند علم و قدرت، عين ذات خداى متعال هستند ؛ امّا صفات فعل مانند اراده و كلام ، از افعال او و حادث هستند .
برخى محقّقان، توحيد صفاتى را به معناى توحيد خداى سبحان در صفات كمالى گرفته اند ۱ و اين نظر، برآمده از برخى احاديث است ، مانند :
هر عزيزى غير از او خوار، و هر نيرومندى جز او ناتوان، و هر مالكى غير از او مملوك است ... . ۲
و ما اين معنا از توحيد صفاتى و صفات متعلّق به آن را در ذيل «توحيد ذاتى» آورديم .
