فصل سيزدهم : حافظ ، حفيظ
واژه شناسى «حافظ» و «حفيظ»
صفت «حافظ» ، در لغت ، اسم فاعل و «حفيظ (نگاهبان ، نگهدار) » ، فعيل به معناى فاعل و هر دو از مادّه «حفظ» است كه بر نگهدارى و باز داشتن چيزى از گم شدن و تلف شدن دلالت دارند . ابن منظور مى گويد : حفيظ ، از صفات خداوند عز و جلاست كه در نگهدارى همه اشيا، هم وزن ذرّه اى در آسمان ها و زمين ، از حفظ او به در نمى رود و هر خوبى و بدى اى كه آفريدگان و بندگانش مى كنند ، نگاه داشته و آسمان ها و زمين را با نيروى خود ، نگاه داشته و نگاهدارىِ آنها، بر او گران نيست كه بلندمرتبه سترگ است.
همچنين مى گويد: «حفظ» در برابر فراموشى به كار مى رود و آن نيز باز داشتن چيزى از گم شدن در علم و ياد كرد است.
