۴۳۱۲.امام زين العابدين عليه السلام :خداوندا، پس آن گونه كه به بازگشت، دستور دادى و پذيرش [توبه كننده ]را ضامن شدى و به نيايشْ تشويق كردى و وعده اجابت دادى، بر محمّد و خاندان او درود فرست و بازگشتم را بپذير و مرا به بازگشتْ گاهِ ناكامى از رحمت خود، بر مگردان ؛ كه تو بر گناهكاران، بسيار توبه پذير و بر خطا كارانِ باز آينده، مهربان هستى.
۴۳۱۳.الكافىـ به نقل از كثير پسر كلثمه از امام باقر يا امام صادق عليهماالسلام ، درباره آيه «پس آدم، كلماتى را از پروردگارش فرا گرفت» ـ: [ آدم] گفت: «... خدايى جز تو نيست. پاك و منزّهى تو ـ خداوندا ـ و من به ستايش تو مى پردازم. بدى كردم و بر خويشتن ستم كردم. پس بر من باز گرد كه تو، توبه پذيرِ مهربان هستى».
۴۳۱۴.امام صادق عليه السلامـ در پاسخ به سؤالى درباره سخن خداى والا: «و هنگامى كه ابراهيم را پروردگارش به كلماتى آزمود و آنها را به انجام رسانيد» كه اين كلمات چيست؟ : مقصود، همان كلماتى است كه آدم عليه السلام از پروردگارش فرا گرفت و پروردگارش بر او بازگشت و آن، اين است كه گفت: «اى پروردگار من! از تو درخواست مى كنم به حقّ محمّد و على و فاطمه و حسن و حسين، كه بر من باز گردى». پس خداوند، بر او بازگشت كه او همان توبه پذير مهربان است.
۴۳۱۵.امام صادق عليه السلامـ در نيايش ـ: خدايى جز تو نيست. تو پاك و منزّهى. من بدى كردم و بر خويشتن ستم كردم. پس مرا بيامرز و بر من رحمت آور و بر من باز گرد (توبه مرا بپذير). بى گمان، تو توبه پذيرِ مهربان هستى.
