۴۰۲۰.الكافىـ به نقل از هشام بن حكم ـ: ابو شاكر ديصانى گفت : آيه اى در قرآن هست كه همان گفته ماست .
گفتم : چه آيه اى ؟
گفت : «و او كسى است كه در آسمانْ خداست و در زمينْ خداست» .
در پاسخ ماندم . حج گزاردم و سپس به امام صادق عليه السلام خبر دادم .
امام فرمود : «اين، سخن زنديقى خبيث است . چون به سويش باز گشتى ، به او بگو : نام تو در كوفه چيست ؟ او مى گويد : فلان . تو به او بگو : نام تو در بصره چيست ؟ او مى گويد : فلان . پس بگو : پروردگار ما هم، چنين است ؛ در آسمانْ خداست و در زمينْ خداست و در درياها خداست و در صحرا خداست و در هر جا خداست» .
باز گشتم و نزد ابو شاكر آمدم و به او خبر دادم . گفت : اين [ پاسخ] ، از حجاز آمده است .
۴۰۲۱.امام رضا عليه السلامـ از سخنش درباره توحيد خداى سبحان ـ: معناى پروردگارى، از آنِ او بود [حتّى] وقتى كه پرورده اى هم نبود و حقيقت خداوندگارى، او را بود، [حتّى] هنگامى كه پرستشگرى نبود .
۱ / ۱ ـ ۲
معناى «اللّه »
۴۰۲۲.امام على عليه السلام :«اللّه »، يعنى معبودى كه خلق، در او سرگردان اند و به او پناه مى برند و خداوند، همان پوشيده از دسترس ديده ها و در پرده از وهم ها و خطورات ذهن است .
