مرتبه ششم : توحيد در عبادت
عبادت، در لغت به معناى نرمش و فروتنى است ۱ و عبادت خدا، به معناى فروتنى و خضوع در برابر اوست . توحيد در عبادت، در قرآن و روايات اسلامى در دو معنا به كار مى رود :
۱ . اطاعت از خداى يگانه و ترك پرستش غير او، مانند :
«و در هر امّتى فرستاده اى برانگيختيم كه : خدا را بپرستيد و از طاغوت بپرهيزيد» .
و نيز :
«و مژده باد آنان را كه از پرستش طاغوت پرهيز كردند و به سوى خدا باز گشتند» .
اين معنا از توحيد در عبادت، همان توحيد در اطاعت است كه پيش از اين توضيح داده شد .
۲. خالص كردن انگيزه در پرستش خداى يگانه .
البته لازمه توحيد در اطاعت ، توحيد در عبادت نيز هست ؛ زيرا اطاعت از اوامر الهى به طور مطلق، مستلزم اخلاص و پاكسازى انگيزه است ؛ امّا به دليل اهمّيت اين معنا و مراتب اخلاص در عبادت ، عنوان مستقلى دارد.
